کمی بنفشه بکارم…
از دفتر «دو هستی من» شاعر: دکتر پرویز آرزو چو سایه میگـــذرم گاه از کنـارِ خــودم نـگاه میکـنــم او را، در انتــظارِ خــودم نشـسته اسـت شبـیهِ درخـت غمگـینی شکسته است همانندِ شاخسارِ خـودم…
از دفتر «دو هستی من» شاعر: دکتر پرویز آرزو چو سایه میگـــذرم گاه از کنـارِ خــودم نـگاه میکـنــم او را، در انتــظارِ خــودم نشـسته اسـت شبـیهِ درخـت غمگـینی شکسته است همانندِ شاخسارِ خـودم…
از دفتر «دو هستی من» شاعر: دکتر پرویز آرزو نشستهایم کنار یادهای دور، ناصبور دو عنکبوت کوچکِ کنار پنجره به تار بستهاند شیشه را که سد کنند فرار لحظههای عاشقانه را زمان طنابِ دار میشود…
از رمان معروف هیپریون اثر فریدریش هولدرلین (۱۷۷۰–۱۸۴۳) - (کتاب اول) برگردان آزاد: دکتر کیومرث آرزومند هیچ چیز ندارم که بتوانم بگویم از آنِ من است. دوستان و عزیزانم دور و مردهاند، و …
نویسنده: حمید آریارمن مواجهه با آثار استاد بهرام بیضایی برای بسیاری از ما صرفاً تجربهی تماشای یک فیلم یا نمایش نبود؛ نوعی همزمانی ذهنی بود که بینیاز از توضیح، پرسشی مشترک را میان مخاطبان شکل می…
منتقد: فرشید تربیت نگاهی تحلیلی به نشریهای که میخواهد گفتوگو باشد به قلم در روزگاری که کلمه دیگر جانِ خویش را از دست داده و گفتوگو بیش از هر زمان به آیینی تشریفاتی بدل شده، نشریهای با …
نوشتهٔ: دکتر کیومرث آرزومند مرگ، برای آنان که عمری را صرف اندیشیدن به تاریخ، اسطوره و سرنوشت انسان کردهاند، هرگز امری ناگهانی نیست٫ و با این همه، مرگ بهرام بیضایی ــ همچون بسیاری از مرگهای بزرگ…
به پیشگاهِ فضل و هنر: درنگی بر یک سهوِ قلم در عالمِ واژه و نوشتن، که هر نقطه سنگی است بر بنایِ حقیقت، پاسداشتِ نامها و نشانها، کمترین وظیفهی رهروانِ طریقِ قلم است. مجلهی «همداستان» که همواره کوشیده اس…
نویسنده: دکتر عبدالرضا عشقیپور در ستایش مردی که زبانِ تاریخ بود مرگ برای او واژهی حقیری است. کسی که عمری در جستوجوی «مرگ یزدگرد» بر صحنهی تئاتر، شکوهِ زوال را به تصویر کشیده و در «هزارافسا…