تقدیم به تمام بانوان این گیتی
به نـامِ زن، آن مظــهرِ جـــان و تــن شـکـــوهِ جـهــان و چــــراغِ وطـــن
به اندیشه روشن چو خورشیدِ مهر به همـــــت، ستونِ زمین و سپهر
به میـدانِ دانــش، به کـــارِ جهــــان دلاورتــــر از هـــــر یَل و پهــــــلوان
اگــر او نبـاشد، جهــان ابـتر اسـت که زن روحِ گیـتی و جـانپرور است
ز دامــانِ پاکــش خِـرد سـر کشـید جـهـــانی از او نــــورِ بــاور چشــید
به هــر ســـو که تــابد شـعاعِ زنـی بســــــازد گلــستان ز هـــر بــرزنی
نه تنها به خانه گل و گلــشن است که در رزمِ دوران چو رویینتن است
به صـبر و به تـدبـیــر، کــوهِ وقـــار به مهـــر و محـبت، گـلِ نـوبهـــــار
پُلـی مـیزنــد از زمیــن تـا کــجــــا وجـودش ســراســر صفــا و وفــــا
به دستــش گـرهها زِ هـم وا شـود کـــویـــرِ دل از او چــو دریــا شــود
میـانِ حـوادث چـو کـوهـی متـیـن نگـیــنِ درخشــــانِ رویِ زمـیــــــن
پــرستـــارِ دردِ بنـــیآدم اســــــت بر این زخــمِ دیـرینه او مرهم است
زنــی کــو بــُوَد مــادری پُــر امـیــد جهــان مثـلِ او گـوهــری را نـدیـــد
صـــداقـت ببــــارد زِ گفـتــــــارِ او جهــان مـیدرخـشــد زِ رخســــارِ او
به بـازویِ هـمــت چو مــردانِ کـار بـچــرخـاند ایـن چــرخِ آمـــوزگــــار
اگــر در هـنـــر نقـشِ زیـبـــــا کند جهــانـی پُـر از شـــور و غــوغـا کنـد
چو بـاران بـبارد به خـشــکیِ خــاک بـریـزد، از آن بــویِ گــل پــاکِ پــاک
در انـدیـشــه دریـایِ پهـناور اسـت به هـر عـرصـهای یـار و نـامآور است
شکـوهـش فــراتر زِ ادراکِ مـاست مسیــرش پُــر از جلـــوهٔ کبــریاست
زنی کــو به سخـــتی چو پولاد شد اسیـــرِ ستـــم بــود و آزاد شـــــــد
قلــم در کــفِ او چـه جــادو کـنـد که در علـم و دانــش هیــاهـو کنـد
نـگاهـش پُر از چشـمهٔ باور اسـت بــرایِ بشــر بهـتــرین یـــاور اســت
زن، آن چــشمــهٔ روشــنِ زنـدگــی ســــرودی ســراســر ز بــالـنــدگــی
جهـان بیحضورش قفس میشود هــوایِ زمیــن بینفـــس مـیشــود
خــرد چـونکه در زن تجـلّی نمــود به علقـــش درِ رحمتــش را گـــشود
خــروشـد چـو دریا به وقــتِ نبـرد نـتــرسـد زِ طـوفـــان و از بـادِ ســـرد
چــو لبخـند بر رویِ لـــب مـیزنــد حـریــرِ نـوازش به شــــب میتـنـــد
چــه گُــردآفــریدی کــه در کــارزار بــــرآورد از لشـکــــــرِ کـیــــن دمــار
به شـبهایِ تاریـکِ این روزگــــار چـو مـاهی درخـشد به شــبهایِ تار
نگاهـش پر از نورِ صبــحِ سپــــید ســراســر نـوید اســـت و اوجِ امـیــد
زنی چـون شــراره به قلــــبِ زمان کـه بـیـداری آرد به چــشــــمِ جهــان
به هـر جا که بـذرِ محبـت فشـاند گلِ روشـــنی در دل و جــان نشــــاند
سـتـــونِ خــرد، پایــگاهِ یقــیـــن همــان نـورِ یــــزدان به رویِ زمـیـــن
اگــر مـوجِ سخـتی خروشـان شود اگـــر آسـمــــان رو به تـوفــــان شود
بســازد سفیـنه زِ امّـیـدِ خـویــش و رانـد در این بحــرِ تشـویش، پـیـش
اگـر مـادر است او، بهشتیسرشت خــرد خطِ مهـرش به جـانهـا نوشت
به تدبـیـرِ او چرخِ گردون به پاست مسـیرش مسـیرِ حقـیقـت، رواســت
چه «پروین» که در شعر پروانه شد «فـــروغ» هم شـبِ اهـلِ فـرزانه شد
به دانـش گـشــــــاید رهِ آسـمــان جهــانـی شکـوفـا کـنـــــــد در زمــان
زن آن روحِ بیـــدارِ هـر خانه اسـت چــو شمــعِ فـــروزانِ کاشــانه اسـت
که زن چشمهی جوششِ زندگیست تجـلــیگـــرِ نـــور و پایـنـــدگیســت
هــر آنجــا که نــامِ زن آیــد به کـار شـــود شـــامِ تـاریــکِ دوران، بـهــار
اگـــر بود رستـــم یلــی قهـــرمــان تهمــتن بُــد او در زمیــــــن و زمــان
بدان زآنکه تهمینه بودش بهپشــت نلــرزیـــد در پیــــشِ بــادی درشــت
بــدونِ زن این قصـه پایان گـرفــت جهـــان بــویِ ســرمایِ تـوفان گرفت
در این قصه، او قهــرمانِ من است همان روشـنیبخشِ جان و تـن است
بیـا تـا سِـــــــتـاییــم ایـن نـــام را زن، ایـــن روشـــــــنایـــیِ ایـــــام را
بمــــاند همـیـشــه بلـنــدآستــان درخشــان و تـابـان در ایـن داستــان
بیـا تـا بـه نـامـش ســرودن کنـیـم جهــان را پــر از عطـرِ سـوسن کنـیم
همـیشــه درخشـان و تابنـده بـاد وجـودش پُـر از عشـق و پـایـنــده باد
زم ۲۵۸۴ باستانی – هامبورگ
برای ارسال نظر وارد شوید