Rakonto pri la rajto elekti kaj ŝanĝiĝantaj perspektivoj

Mi ploradis senbride pro tiom da plorado. La subtegmento estis mia sola rifuĝejo por travivi la malfacilajn tagojn; loko, kie mi sin kaŝis pro timo, sed ĝuste tie mi trovis la kuraĝon paroli pri miaj revoj.

Tiun nokton, mi parolis pri la tradicia lernejo (maktab-khaneh) kaj legipovo.

Mi amis skribi kaj lerni, sed mi plenkreskis en familio, kiu ne konsideris legipovon kaj studadon tre necesaj por knabino. En iliaj okuloj, knabino devus prizorgi la domon, edziĝi kaj konstrui sian propran vivon; ne postkuri lecionojn kaj lernejon.

Ĉiufoje kiam aperis la temo pri studado, la opozicio komenciĝis:

"Por kio knabino bezonas ĉi tiujn aferojn? Kion ŝi supozeble faros per sia edukado?"

Sed mi ne povis akcepti ĉi tiujn vortojn.

Ĉu legipovo estis malbona por virino?

Aŭ ĉu simple ne estis loko destinita por virino eĉ en la mondo de la klereco?

Eble la vera timo estis ĝuste ĉi tio: ke edukita virino lernos novajn aferojn, starigos demandojn, pensos por si mem, kaj ne plu facile submetiĝos al ĉiu vorto kaj devigo.

Mi nur volis lerni. Mi volis kapabli legi kaj skribi kaj postuli ion pli de la vivo ol tion, kion ili determinis por mi.

Tial mi insistis pri mia deziro dum tuta jaro. Mi ne volis edziniĝi kaj mi ne volis rezigni pri studado.

Tiuj tri monatoj de somero pasis tre malfacile por mi. Estis konstantaj argumentoj kaj bataloj, kaj mi ne cedis. Mi tiom ploris, ke miaj okuloj estis kavigitaj. Foje mi ne manĝis kaj kaŝis min en la subtegmento pro pura mizero.

Sed en tiu sama subtegmento, kie mi kaŝis min pro timo, mi pensis pri miaj revoj.

Mi diris al mi mem: Kial mi devus esti senigita je tio, kion mi amas, nur ĉar mi estas knabino?

Mi ne volis, ke esti virino signifus por mi nur kuiri, lavi vestojn, domzorgadon kaj kreskigi infanojn. Mi volis esti klera, studi, labori, kaj iam esti sendependa.

En tiuj tagoj, eble eĉ mi mem ne sciis kion ŝanĝos tuta ĉi tiu persistemo. Mi nur sciis, ke se mi rezignos, mi eble pasigos la reston de mia vivo bedaŭrante tiun saman aferon, por kiu mi povus batali.

Finfine, la familio iom post iom cedis, kaj mi povis iri al la lernejo.

Por mi, iri al lernejo ne estis nur ĉeesti klason; estis kvazaŭ pordo malfermiĝis al mondo, malantaŭ kiu mi staris dum longa tempo.

Mi amis skribi pli ol antaŭe. Ĉiu vorto, kiun mi lernis, estis por mi paŝo al tio, kion mi volis.

Ĉiu nova afero, kiun mi lernis kaj skribis, ŝajnis resanigi la tutan malvarmon kaj suferon en mia koro. Mia animo ekflugis pro la ĝojo de lernado, kaj ĉiufoje, la odoro de inko kaj papero kaj la murmurado de la lernejo portis min preter revoj kaj fantazioj de la estonteco.

Ili ne plu vidis min nur kiel knabinon, kies tasko en la domo estis helpi pri kuirado kaj ĉiutagaj taskoj; nun ili konsideris min klera, kaj tio alportis al mi la supron de ĝojo.

Ĉiun vorton kaj ĉiun novan aferon, kiun mi lernis, mi rakontis en plej granda detalo al mia patrino kaj al la domanaro. Ĉiu el ili, aŭ kun rido aŭ kun sulkigita frunto, diris: "Faru vian laboron! Ĉu vi freneziĝis? Kion vi diras?" Kaj mi estis feliĉa eĉ pro ĉi tiuj riproĉoj.

Sed ĉi tio ne estis la fino de la rakonto.

Jarojn poste, tiu sama knabino alfrontis alian grandan elekton: Universitato!

La rezultoj de mia enirekzameno aperis, kaj mi sciis, ke mi povas iri al la universitato, sed la familio denove kontraŭstaris.

Mia patrino estis maltrankvila. Ŝi timis, ke mia patro koleriĝos kaj eĉ diris, ke eble eksplodos batalo.

Dum unu monato, mi ne havis permeson havi telefonon aŭ forlasi la domon por ke miaj amikoj ne tentu min iri al universitato.

Mia patrino foje parolis pri geedziĝo kaj diris, ke eble estus pli bone pensi pri alia estonteco. Sed mi ankoraŭ estis la sama knabino, kiu antaŭ jaroj batalis por kelkaj linioj de legado kaj skribado.

Mi ne povis rezigni pri la universitato nun, kiam mi atingis ĉi tiun punkton.

Mia patro estis kolera kaj plejparte restis silenta; ankaŭ mi ne sciis kiel tio finiĝos. Lia silento vundis min pli ol iu ajn opozicio kaj tenis min en necerteco.

Iun matenon, ankoraŭ tirante la varmon de la lito ĉirkaŭ mi kontraŭ la malvarma aŭtuna aero, miaj oreloj atente aŭskultis la flustrojn kaj vortojn de mia patrino kun mia patro ĉe la matenmanĝa tablo.

Mi aŭdis mian patrinon, sindoneme kaj pro mi, denove provi konvinki mian patron. Ŝi parolis, kaj la okuloj de mia patro estis fiksitaj sur la teo; sur la vaporo leviĝanta el ĝi kaj malaperanta en la aero.

Mia patrino diris: "Ĝis nun vi vidis per viaj propraj okuloj kiom da entuziasmo ŝi havas por iri al la universitato. Ankaŭ ŝiaj instruistoj kredas, ke ŝi sukcesos en la estonteco per ĉi tiuj kapabloj. Cedu kaj lasu ŝin daŭrigi. Ŝi estas tre malĝoja kaj afliktita ĉi tiujn tagojn; ŝi estas eĉ pli ĉagrenita pro vi kaj senĉese diras: 'Kial paĉjo diras nenion al mi?'"

Mia patro finfine rompis sian timigan silenton. Li diris nur unu frazon; frazon kiu tiris min el la koro de zorgoj kaj ĵetis min meze de miaj revoj:

"Diru al tiu knabino, ke ŝi iru kaj faru kion ajn ŝi volas."

Mia patrino demandis surprizite: "Ĉu vi volas diri, ke vi konsentas? Mia infano preskaŭ mortis pro angoro."

En tiu sama momento, mi ekridis pro feliĉo. Mi ne povis plu resti kaŝita; mi rapide kuris al mia patro kaj kisis liajn manojn kaj vizaĝon.

Mia patro diris: "Ĉesu, knabino!"

Sed por mi, tiu momento estis unu el la plej dolĉaj momentoj de mia vivo.

Mi estis la unua knabino en tiu tribo, kiu iris al universitato.

Eble tiun tagon nur mi sciis kiom da fojoj mi ploris por atingi tien, kiom da fojoj mi defendis mian deziron, kaj kiom da fojoj mi aŭdis, ke tio ne eblas.

Sed nun pasis jaroj ekde la persistemo de tiu knabino, kaj la vojo, kiun ŝi kaj knabinoj kiel ŝi malfermis, atingis punkton, kie la irado de knabinoj al universitato, la elekto de kariero kaj la strebado al sendependeco fariĝis pli normala parto de la vivo por multaj familioj.

Iuj muroj estas konstruitaj el timoj kaj polvaj kredoj; el ripetaj vortoj diritaj de generacio al generacio, kiuj iom post iom enradikiĝis.

Sed la fervoro kaj pasio de unu persono sufiĉas por malkonstrui tiun saman muron kaj konstrui novan vojon.

Kiel knabino, kiu iun tagon preskaŭ mortigis sin kaj batalis por kelkaj linioj de legado kaj skribado, sed mem fariĝis parto de la transformo kaj ŝanĝo en perspektivoj.

Postaj generacioj, danke al tiuj samaj klopodoj, povas havi pli da vojoj por elekti kaj persekuti siajn dezirojn pli serioze.

La problemo ne estas nur de kie venis la limigo aŭ kiu ĝin konstruis; la problemo estas, ke neniu homo devus esti senigita je la rajto elekti kaj atingi siajn revojn nur pro sia sekso kaj pozicio.

Ne ĉiuj kredoj kaj pensoj devus esti muro kontraŭ la alveno. Iuj el ili devas esti forigitaj por ke generacio ne trafu sakstraton.