La dudek-tria de decembro. Hamburgo brilis sub maldika tavolo de neĝo, kvazaŭ foto kun filtrilo de Instagram. Edith sidis sur la sofo kun taso da varma spica vino kaj rulumis sian telefonon; inter perfektaj ĉambroj, falsaj ridetoj kaj la streso de lastminutaj aĉetoj. Ŝi murmuretis: «Kristnasko jam ne estas tia, kia ĝi estis antaŭe.»

En tiu sama momento, mesaĝo de nekonata numero aperis sur la ekrano: «Ho ho ho! Hodiaŭ vespere vi havas mision: donacu al iu ion, kio ne estas aĉetebla.»

Edith ĝenite rikanis: «Bonege! Mankis nur, ke Avo Frosto ankaŭ instalu WhatsApp.» Tamen la mesaĝo ne lasis ŝin trankvila. Ŝi surmetis sian mantelon kaj eliris sur la straton.

Ĉe la stratangulo, maljunulo sen ĉapo kaj gantoj sidis sur benko kaj fikse rigardis la lumigitajn fenestrojn kontraŭe. Edith sidiĝis apud li kaj demandis: «Ĉu vi atendas iun?»

La maljunulo amare ridetis: «Ne, mi nur rigardas, kiel varma kaj bela la mondo povas esti de ekstere.»

Edith ridetis kaj ilia konversacio vigle ekfloris; pri pasintaj tagoj, pri muziko, kaj pri la peza soleco de festaj vesperoj. Adiaŭante, Edith metis sian ankoraŭ varman koltukon en la glaciajn manojn de la maljunulo kaj diris: «Mi bezonas ĉi tion malpli ol vi.»

La maljunulo ridetis per profunda rigardo: «Do vi komprenis la signifon de Kristnasko.»

Survoje reen, la telefono denove vibris: «Misio plenumita. Hodiaŭ vespere vi donacis ion, kio troviĝas sub neniu kristnaska arbo.»

Edith haltis. Ŝi volis skribi respondon, sed la numero ne plu ekzistis. Ŝi levis la rigardon; inter la malhelaj nuboj palpebrumis unu sola stelo. Ŝi ekridis. Eble Avo Frosto ankoraŭ vivis; nur anstataŭ sledo kaj boacoj, li vojaĝis per Wi-Fi kaj profunda kono de la homaj koroj.

Kiam ŝi alvenis hejmen, ŝi metis sian telefonon en flugreĝimon kaj sidiĝis apud la fenestro. Por la unua fojo post jaroj, Kristnasko denove estis vera. Ĉar la plej granda donaco ne estas tio, kion ni metas sub la arbon; ĝi estas la amo, kiu naskiĝas inter du homoj