خالقان اثر در هم‌داستان

پیمودن مسیری هدفمند و ساختاریافته، همواره رسالت حرفه‌ای من بوده است؛ با این وجود، در برابر امواج تغییرات و چالش‌های پیش‌رو، پیوسته انعطاف‌پذیری لازم را برای انتخاب بهترین راهکارها حفظ کرده‌ام. در نگاه من، فناوری تنها یک پیشه نیست، بلکه بستری زنده برای خلق ایده‌های نو و شکل‌دهی به آینده است که با روحیه جستجوگر من پیوندی عمیق دارد. در این مسیر، تجربه هم‌زمانِ تحصیل، اشتغال تمام‌وقت و پایه‌گذاری یک کسب‌وکار شخصی، گوهر تاب‌آوری، مسئولیت‌پذیری و توانایی کار در شرایط پرفشار را در وجودم نهادینه کرده است. اکنون مشتاقم تا با تکیه بر عطش یادگیری مستمر و کارِ تیمی، اندیشه‌های خلاقانه خود را در خدمت مجله‌ی «هم‌داستان» قرار دهم و در مسیر بالندگی متقابل، افق‌هایی تازه بیافرینم.

هر داستان نقطهٔ آغازی دارد. این داستان برای ما در بعدازظهری نیمه‌تاریک رقم خورد. دور میزی که خواب‌های روشنی برایمان دیده بود. کودکی عزیز پیش رویمان بود که برای بزرگ‌کردنش، اندکی امید نیاز داشتیم و بسیاری دل و دل و دل. خودِ آفریده امیدبخش بود پس دل گذاشتیم. آنچه پیش روی شماست، حاصل هم‌دلی است و دعوت‌نامه‌ای برای هرکه هم‌داستان ماست. ما میزبان فروتن چراغ‌افروزانیم. شک نداریم بهار و روشنی، زورش به هرچه بی‌حاصلی و ظلمت می‌چربد. هم‌داستان با اعتماد و همراهی نویسندگانی از ایران و افغانستان و جهان نخستین شماره‌اش را به دست‌ها و چشم‌هاتان رسانده است. نیک می‌دانیم که این جوانهٔ بهاری تا بالندگی و کمال راه بسیار دارد از این‌رو راه‌های ارتباطی برای تبادل و دریافت نظرات باز است تا مسئولیت فرهنگی یکایک ما در پویایی آنچه متعلق به همهٔ اندیشمندان و دغدغه‌مندان هم‌زبان است؛ به سرانجام برسد. حمایت از مستعدان بی‌رسانه، تلاش برای ایجاد چندصدایی، تأکید بر تفکر تحلیلی و‌ نقدهای سازنده، توجه به استانداردهای محتوایی و فنی، ارج‌نهادن به بزرگان اثرگذار و بسیاری ارزش‌های مشترک دیگر، شاکلهٔ این جمع کوچک را پی ریخت؛ جمعی که امیدواریم پیوسته جان‌دارتر و غنی‌تر شود.

دکتر پتر شوت دوست شاعر و نویسنده‌ام علیرغم تمام اختلاف فکریی که با هم داریم، بارها در مورد من چیزهایی نوشته و خوب و بد مرا بر ملا کرده است. گفته است که من در ایران متولّد شده‌ام و در منطقه St. Georg در آلمان، جاییکه ملّیتهای زیادی از سراسر جهان در صلح و آرامش در کنار هم بسر می‌برند، زندگی و کار می‌کنم. نوشته است که ده ها سال در کارگاه نویسندگی‌اش شرکت کرده‌ام و تمام نوشته‌ها و نامه‌نگاری‌هایمان را جمع‌آوری و برای نگهداری به کتابخانه‌ی مرکزی هامبورگ سپرده است. او معتقد است که من در زمینه‌های مختلفی از استعداد نسبتاً خوبی برخوردارم و بیشتر از آنکه حرف بزنم فکر می‌کنم. این حرفهایی است که او در مورد من گفته است. آلمانیها اهل مبالغه نیستند!

نویسنده

اطلاعاتی درباره‌ی این نویسنده موجود نیست.

شرح حالی برای این نویسنده ثبت نشده است.

مرا شکیبا نامیدند؛ دختر دامنه‌های البرز، جایی که چشمان سبزم از عمق جنگل‌های هیرکانی الهام می‌گرفت. از همان کودکی، گوشم به جای ترانه‌های کودکانه، به نجوای باد در میان شاخساران و افسانه‌هایی که مادربزرگم از تمدن‌های خفته در خاک می‌گفت، باز بود. پلیور زرد خردلی‌ام، یادآور خورشید صبحگاهی است که بر روی میز تحریرم می‌تابد؛ درست در همان لحظاتی که با قلمی از جنس امید، واژگان را به رقص درمی‌آورم. موهای بلند و مواجم، راویِ داستانی بی‌پایان از سفرها و رویاهایم است که هرگز به پایان نمی‌رسد. از آنجا که تشنه‌ی حقیقتم، قلمم را به ترازوی عدالت تبدیل کردم و از میان گرد و غبار روزمرگی، به جستجوی صداهای خاموش رفتم. من روزنامه‌نگاری هستم که تنها به گزارش رویدادها بسنده نمی‌کنم، بلکه روحِ تپنده‌ی آن‌ها را نیز درک می‌کنم. اما جهان مادی برای روح پروازگرم کافی نبود؛ پس به شعر پناه بردم. غزل‌هایم، همچون روزنه‌ی نوری در تاریکی، از عشق، فقدان و تولدی دوباره می‌گویند. داستان‌هایی خلق کرده‌ام که در آن‌ها، گذشته و آینده در یک لحظه به هم پیوند می‌خورند. امروز من، با همین لبخند گرم و آشنا، معماری هستم که با خشتِ واژگان، قصرهای رویا برای شما می‌سازد؛ روزنامه‌نگاری هستم که تا پای جان به حقیقت وفادار مانده و شاعری که آوازش، از جنس نور در مسیر باد است.

شرح حالی برای این نویسنده ثبت نشده است.

من از نوجوانی علاقه‌ی فراوانی به نوشتن داستان و ثبت وقایع واقعی زندگی که چیزی را به ما بیاموزد، داشتم. اما کارها و گرفتاری‌های مختلف زندگی هرگز به من فرصت نوشتن کامل را نداد. با این وجود داستان‌های کوتاه زیادی را نوشته‌ام که هرگز فرصت انتشار آنها را پیدا نکردم، و البته به دنبال انتشار هم نبودم! تا این‌که یک همراه همیشگی مرا تشویق به انتشار داستان‌هایم کرد.

ملیندا هنرمند و کارآفرین افسانه‌ای اهل فیلیپین، نمادی از استقامت، عشق و پیروزی نور بر تاریکی است. او در دهکده‌ای کوچک و فقیرنشین در حاشیه‌ی اقیانوس آرام چشم به جهان گشود. ملیندا در سال‌های نخستین زندگی‌اش، به عنوان غواص مروارید با خشم طبیعت و فقر مطلق دست‌وپنجه نرم می‌کرد. پس از آنکه یک طوفان حاره‌ای ویرانگر، تمام هستی او و همسرش (ماتئو) را در هم شکست، ملیندا به جای تسلیم شدن، راهی شگفت‌انگیز برای بقا یافت. او با جمع‌آوری صدف‌های خردشده و بازمانده‌های طوفان، شروع به خلق آثار هنری بی‌نظیری کرد. هنر او که بازتابی از ایمان عمیق و عشق بی‌پایانش بود، به سرعت مرزهای دهکده را درنوردید و او را به هنرمندی شناخته‌شده در سطح بین‌المللی تبدیل کرد. ملیندا در سال‌های بعد، ثروت حاصل از هنر خود را وقف آموزش زنان و کودکان روستای خود کرد و «سان خوان» را از زاغه‌ای فراموش‌شده، به مهد هنر و امید تبدیل نمود. زندگی او، یادآور این حقیقت است که هیچ طوفانی نمی‌تواند ریشه‌های درهم‌تنیده‌ی عشق و ایمان را از جای برکند.

نویسنده - خبرنگار

شرح حالی برای این نویسنده ثبت نشده است.