شکیبا تهرانی

مرا شکیبا نامیدند؛ دختر دامنه‌های البرز، جایی که چشمان سبزم از عمق جنگل‌های هیرکانی الهام می‌گرفت. از همان کودکی، گوشم به جای ترانه‌های کودکانه، به نجوای باد در میان شاخساران و افسانه‌هایی که مادربزرگم از تمدن‌های خفته در خاک می‌گفت، باز بود.
پلیور زرد خردلی‌ام، یادآور خورشید صبحگاهی است که بر روی میز تحریرم می‌تابد؛ درست در همان لحظاتی که با قلمی از جنس امید، واژگان را به رقص درمی‌آورم. موهای بلند و مواجم، راویِ داستانی بی‌پایان از سفرها و رویاهایم است که هرگز به پایان نمی‌رسد.
از آنجا که تشنه‌ی حقیقتم، قلمم را به ترازوی عدالت تبدیل کردم و از میان گرد و غبار روزمرگی، به جستجوی صداهای خاموش رفتم. من روزنامه‌نگاری هستم که تنها به گزارش رویدادها بسنده نمی‌کنم، بلکه روحِ تپنده‌ی آن‌ها را نیز درک می‌کنم.
اما جهان مادی برای روح پروازگرم کافی نبود؛ پس به شعر پناه بردم. غزل‌هایم، همچون روزنه‌ی نوری در تاریکی، از عشق، فقدان و تولدی دوباره می‌گویند. داستان‌هایی خلق کرده‌ام که در آن‌ها، گذشته و آینده در یک لحظه به هم پیوند می‌خورند.
امروز من، با همین لبخند گرم و آشنا، معماری هستم که با خشتِ واژگان، قصرهای رویا برای شما می‌سازد؛ روزنامه‌نگاری هستم که تا پای جان به حقیقت وفادار مانده و شاعری که آوازش، از جنس نور در مسیر باد است.