ملکا ملک آبادی

من ملکا‌ام.

اینجا، جایی‌ست که آدم‌ها کمی بیشتر از آنچه در زندگی واقعی‌شان فرصت می‌کنند، حرف می‌زنند؛ جایی برای قصه‌هایی که شاید در هیچ خانه‌ای اتفاق نیفتاده باشند، اما بخشی از حقیقتِ آدم‌ها را با خودشان حمل می‌کنند.

دنیای من از میان آدم‌ها می‌گذرد؛ از عشق‌هایی که همیشه به رسیدن ختم نمی‌شوند، از دلتنگی‌هایی که نامی ندارند، از خاطراتی که دست از سر آدم برنمی‌دارند و از سکوت‌هایی که گاهی از بلندترین فریادها شنیدنی‌ترند.

گاهی روایت‌هایم آرام‌اند و گاهی تاریک؛ گاهی از عشق می‌گویند و گاهی از فقدان. اما همیشه چیزی در میانشان هست که مرا به نوشتن وامی‌دارد: آدم‌هایی که می‌خواهم دیده شوند، احساساتی که می‌خواهم شنیده شوند و قصه‌هایی که نمی‌خواهم در سکوت تمام شوند.

اگر قرار باشد اینجا را با یک جمله معرفی کنم، می‌گویم:

اینجا جهانِ ملکا‌ست؛
جایی میان آنچه اتفاق افتاده، آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد و آنچه هیچ‌وقت جرئتِ اتفاق افتادن پیدا نکرد