Jam de kelkaj tagoj mi ne havis bonan humoron. La eventoj, kiuj okazis al mi unu post alia, senkompate paligis mian esperon. Mi ne plu havis la forton reagi al tio, kio erupciis interne de mi.

Intertempe, ricevo de retmesaĝo de la reta revuo "Ham-Dastan" plibonigis mian humoron. Ili petis min intervjui gejunulojn de la Generacio Z. Ĉi tiu propono ravis min; sed en la sekva retmesaĝo, ili ŝanĝis sian menson kaj retiris sian oferton. Ĉi tiu okazaĵo denove frustris kaj seniluziigis min.

Mi ne scias kial la Generacio Z tiom interesis min. Mi havis multe da scivolemo kaj pensis, ke konversacii kun ĉi tiu generacio povus doni al mi pli profundan komprenon pri iliaj vivoj kaj mondo. Sed ĉi tiu ŝanco estis prenita de mi, pro kialoj kiuj ankoraŭ ne estis klaraj al mi.

Mi iom deprimiĝis kaj dum kelkaj tagoj estis okupita de pensoj, kiuj senĉese plenigis mian menson.

Ĝis unu nokto, mi rekonsciiĝis kaj flankenmetis la vualon de deprimo kaj izoliteco. Mi denove tralegis la retmesaĝon de "Ham-Dastan" kaj la demandojn, kiujn ili sendis al mi, kaj decidis mem ekagi.

Mi diversmaniere kontaktis dekkvar- ĝis deksep-jarulojn. Unue mi komencis per homoj proksimaj al mia fratino kaj ŝiaj amikoj, kaj poste, kun la helpo de tri el miaj kolegoj, mi renkontis aliajn gejunulojn. Miaj demandoj estis plejparte amikaj. Dum ĉirkaŭ du semajnoj, mi konversaciis kun preskaŭ dudek sep personoj.

Mi demandis pri iliaj familiaj, sociaj kaj kulturaj vivoj; la defioj, kiujn ili alfrontis, kaj ankaŭ pri iliaj personaj pensoj kaj vidpunktoj. Multaj el la respondoj estis similaj, sed iuj similecoj mirigis min.

El la vizaĝoj de tiuj, kiujn mi intervjuis, mi povis facile diveni, ĉu ili estas irananoj aŭ afganoj. Tamen, por rompi la glacion, mi demandis ilin: "De kie vi venas?"

Kompreneble, antaŭ tio, mi mallonge prezentis min. Mi diris mian nomon, aĝon, profesion kaj de kie mi venas. Tiam estis ilia vico. Ankaŭ ili diris siajn antaŭnomojn kaj familiajn nomojn, parolis pri sia naskiĝloko kaj diris en kiu klaso ili lernas.

Dum ĉi tiuj konversacioj mi rimarkis ion, kio ege okupis mian menson.

Iranaj gejunuloj, responde al la demando "De kie vi venas?", tuj kaj kun speciala brilo en la okuloj fiere eldiris la nomon de sia urbo aŭ provinco.

Sed inter la afganaj gejunuloj, la rakonto estis iom malsama.

Iuj el ili iom paŭzis antaŭ ol respondi. Iuj diris, ke ili naskiĝis ĝuste ĉi tie kaj neniam vidis Afganion. Iuj eĉ ne konis la afganan provincon, de kie venis iliaj gepatroj.

Kio plej multe okupis mian menson, estis ĝuste ĉi tiuj paŭzoj. Mi memoras tri aŭ kvar el ili, kiuj, kiam ili diris la nomon Afganio, senkonscie fiksis siajn okulojn al la tero.

En la okuloj de multaj el ili, kiam ili diris, ke ili estas afganoj, mi vidis malĝojon kaj sopiron, kies signifon mi ne povis kompreni.

Ĉi tiu demando senĉese ripetiĝis en mia menso. En la sekvaj tagoj, mi turnis min al diversaj libroj pri migrado, socio kaj homaj rilatoj, sed neniu povis respondi al la scivolemo, kiu ronĝis mian animon kiel termito.

La semajnfino finiĝis, sabato alvenis kaj pasis, sed ĉi tiu penso ankoraŭ ne lasis min. Mi sentis min kiel malgranda ligna boato kun truo en ĝi, kiu pligrandiĝas ĉiumomente; boato, kiu enlasas akvon dum mi baraktas interne de ĝi.

Kelkajn tagojn poste, vendrede, mi iris al librokabarejo en la kvartalo Pasdaran de Teherano. Mi sidis malantaŭ tablo kaj komencis legi libron. Juna knabo alproksimiĝis kaj demandis: "Sinjorino, ĉu vi ŝatus mendi?"

Mi levis la kapon. La juna knabo estis afgano; alta, kun ĵus elkreskantaj lipharoj kaj afabla, ĝentila rideto.

Li ripetis sian demandon. Mi provis eltiri min el miaj pensoj kaj, post mallonga paŭzo, diris: "Malvarman trinkaĵon, mi petas. Laŭ via propra gusto."

Li foriris, sed estis kvazaŭ sento interne de mi diris: Jen alia junulo kun kiu mi povas paroli. Eble konversacio kun li povus doni respondon al la demando, kiu okupis mian menson ĉi tiujn tagojn.

Kiam la knabo alportis al mi citronan trinkaĵon kaj metis ĝin sur la tablon, mi diris: "Juna viro, ĉu mi rajtas paroli kun vi momenton?"

Li ŝajnis honti pri mia propono. Li ĉirkaŭrigardis kaj diris: "Sinjorino, mi estas laboristo ĉi tie kaj klientoj eble venos, sed bonvolu, parolu. Mi nun estas je via servo dum du minutoj."

Mi demandis: "Kio estas via nomo?" Li diris: "Abolfazl."

Ĝuste en tiu momento, iu vokis lin el angulo: "Knabo, ĉu vi povas veni?" Abolfazl foriris, kaj mi komencis trinki.

Kelkajn momentojn poste, mi vidis lin kun lia amiko; knabo de la sama alto, sed iom pli dika. La du interparolis kaj montris al mia tablo. El la vizaĝo de lia amiko, mi divenis, ke li estas irana. Ambaŭ venis al mia tablo. Abolfazl diris: "Sinjorino, mia amiko Saman anstataŭos min. Vi volis paroli kun mi? Mi estas je via servo."

Abolfazl iom antaŭentiris seĝon kaj sidiĝis rekte kontraŭ mi. Mi diris al li: "Sinjoro Abolfazl, mi estas bakalaŭra studento, kaj por projekto, mi volas paroli kun gejunuloj de ĉirkaŭ dekkvar ĝis deksep jaroj pri ilia familia kaj socia vivo, kaj ankaŭ pri novaj defioj kiel sociaj retoj kaj artefarita intelekto. Se ankaŭ vi pretas paroli kun mi, bonvolu prezenti vin."

Mi atente rigardis lian vizaĝon. Mi atendis por vidi ĉu, kiam venos la tempo por diri lian naskiĝlokon kaj naciecon, li paŭzos. Aŭ ĉu li mallevos sian kapon?

Abolfazl diris sian antaŭnomon kaj familian nomon. Kiam venis la vico de lia nacieco, li mallonge paŭzis kaj purigis sian gorĝon, kiu ŝajne estis iom raŭka. Li diris: "Mi estas afgano."

Mi atente rigardis lin. Kiam li eldiris ĉi tiun vorton, mi vidis malĝojon en lia vizaĝo; senton de konfuzo, aŭ eble la senton aparteni al nenie. Mi diris: "Abolfazl, mi ŝatus scii pli pri vi, via familio kaj via vivo. Kiom da jaroj vi vivas en Irano? Kiom vi scias pri Afganio?"

Abolfazl trankvile parolis pri sia familio. Lia patro estis handikapita kaj mortis antaŭ ĉirkaŭ du jaroj. Li, lia patrino kaj lia fratino vivis en unu domo. Abolfazl forlasis la lernejon je la aĝo de dek ses jaroj kaj ne sciis multon pri Afganio, krom la novaĵoj, kiujn li vidis kaj aŭdis en televido kaj Instagram.

Dum li daŭre babilis, fajrero ekbrilis en mia menso. Mi profunde enspiris kaj diris: "Verdire, mi havas demandon, kiu ĝenas min de kelkaj semajnoj. Mi havis amikajn konversaciojn kun ĉirkaŭ dudek sep gejunuloj de via aĝo. Kion mi rimarkis inter iuj afganaj gejunuloj, estis ke antaŭ ol diri de kie ili venas, ili paŭzis aŭ mallevis la kapon. Mi volas scii la kialon. Kial ili hontas kiam ili diras, ke ili estas afganoj? Kial via voĉo ŝtopiĝis kiam vi volis diri, ke vi estas afgano?"

Abolfazl amare ridetis, iom levis la kapon, kaj demandis: "Ĉu vi mem kreskis ĉi tie ekde infanaĝo?" Mi diris: "Ne, mi vivas en Irano de proksimume kvar jaroj." Li diris: "Nu, tiam permesu al mi rakonti al vi historion el mia infanaĝo."

Li daŭrigis, ke kiam li estis infano, li ankoraŭ ne sciis, kion signifas esti afgana aŭ irana. Li ludis kun aliaj infanoj sur la strato. Pli aĝaj knaboj nomis lin "Afghani" aŭ diris al la infanoj de lia aĝo ne ludi kun li; ĉar li estas afgano kaj ne apartenas ĉi tien.

Kiam li iom pliaĝis, je la aĝo de ses jaroj, li iris al antaŭlernejo kun sia patrino. La lernejestro diris al lia patrino: "Sinjorino, vi devas alporti la necesajn dokumentojn. Vi estas afganoj."

Abolfazl diris, ke iom post iom, post serio de tiaj okazaĵoj, li konkludis, ke li ne apartenas ĉi tien; kvazaŭ lia loko estus ie alie. Ĉi tiuj kondutoj malrapide kreis en li la senton, ke li estas en la malĝusta loko.

Tiam li alvenis al memoro el sia dua jaro de mezlernejo. Li diris, ke Saman estis lia amiko ekde infanaĝo kaj ili ankoraŭ estas amikoj. Tiun tagon, li sidis apud Saman, en vico proksime al la malantaŭo de la klaso. Ilia instruisto ankoraŭ ne alvenis. Unu el iliaj samklasanoj nomata Amir, kiu estis pli granda ol la ceteraj kaj ĉiam ĉikanis aliajn, sidiĝis sur la seĝo apud li.

Abolfazl estis okupita pri desegnado de floro kiam Amir senpermese prenis liajn kolorajn krajonojn kaj diris: "Afgano, kion vi faras? Kial vi prenis miajn krajonojn?" Abolfazl diris, ke ekde infanaĝo, aŭdi la vorton "Afgano" detruis lian memfidon. Li diris al Amir: "La krajonoj estas miaj. Redonu ilin." Li leviĝis por repreni la krajonojn, sed Amir puŝis lin, kaj Abolfazl falis sur la plankon.

La sono de la ridantaj infanoj laŭtiĝis. Laŭ Abolfazl, Saman estis la sola, kiu ne ridis. La ceteraj ridis; iuj kuraĝigis Amir, kaj kelkaj diris: "Batu la afganon!" Abolfazl leviĝis kaj senpolvigis siajn vestojn. Li denove diris al Amir: "La krajonoj estas miaj. Redonu ilin, alie mi diros al la instruistino." Amir koleriĝis kaj forte pugnobatis lin. Abolfazl komencis plori.

Ĝuste en tiu momento, la instruistino eniris la klasĉambron kaj petis ĉiujn silenti. Kiam la instruistino demandis kio okazis, Amir diris: "Sinjorino, la afgano ŝtelis de mi. Miajn kolorajn krajonojn, kiuj mankis, mi trovis en lia sako." Abolfazl diris, ke la instruistino estis bonkora virino. Ŝi turnis sin al Abolfazl kaj demandis: "Ĉu tio estas vera? Ĉu vi prenis la krajonojn de Amir?"

Abolfazl diris, ke en tiu momento, bulo sidis en lia gorĝo. Li sentis, ke lia fiereco estas rompita. Li donis neniun respondon. Li nur silentis, kaj varmaj larmoj fluis laŭ liaj vangoj. Saman, malgraŭ sia timo pri Amir, diris: "Sinjorino, la krajonoj apartenas al Abolfazl." Sed laŭ Abolfazl, neniu alia kuraĝis diri la veron.

Li diris, ke eĉ nun, kiam li rememoras tiun okazaĵon, unu vorto doloras lin pli ol io ajn alia: "Afgano." Ĝuste tiam, Saman alportis du kafojn kun malhela ĉokolado por mi kaj Abolfazl. Mi ŝaltis la voĉregistrilon de mia telefono kaj atente rigardis la vizaĝon de Abolfazl. Larmoj nevolonte amasiĝis en miaj okuloj.

Abolfazl ekrigardis min kaj diris: "Nu, juna sinjorino, ĉu vi nun komprenas?" Mi ankoraŭ estis konfuzita. Mi demandis: "Kio okazis poste? Ĉu li ne redonis viajn krajonojn?" Abolfazl amare ridis kaj diris: "Ne. Ĉu vi eĉ scias kio okazis post tio?"

Li diris, ke li amis desegni ekde infanaĝo kaj estis pli bona pri tio ol multaj el siaj samklasanoj. Sed post tiu okazaĵo, ĉiuj liaj desegnaĵoj fariĝis nigraj. Li nur desegnis per nigra krajono. Lia patro, kiu estis konstrulaboristo, vundis sian dorson dum laboro kaj fariĝis paralizita. Lia patrino laboris de mateno ĝis nokto por provizi iliajn vivtenajn kostojn. Ilia familio ne povis permesi al si aĉeti novajn kolorajn krajonojn. Abolfazl tre bone komprenis tion. Ekde tiam, ĉiuj liaj desegnaĵoj iĝis nigraj.

Abolfazl diris: "Kiam Amir prenis miajn kolorajn krajonojn, ne nur ĉiuj miaj desegnaĵoj iĝis nigraj, sed ankaŭ la koloroj de mia vivo paliĝis en mallumon." Kiam li eldiris ĉi tiun frazon, larmoj fluis el liaj okuloj kaj lia voĉo rompiĝis. Ankaŭ mi ne povis reteni miajn larmojn.

Abolfazl, rimarkante mian staton, mallaŭte demandis: "Juna sinjorino, kial vi ploras?" Kun bulo, kiu premis mian gorĝon, mi diris: "Abolfazl, mi scias, ke ĉi tiu demando estas iom kruela; ĉu via instruistino neniam rimarkis, ke viaj desegnaĵoj ĉiuj havas nur unu koloron?" Li diris: "Jes, ŝi menciis tion kelkfoje. Sed mi tute rezignis pri desegnado."

Li iom post iom perdis sian intereson pri la lernejo kaj lernado, kiel ankaŭ sian dolĉan infanaĝan revon; la revon iam fariĝi fama pentristo. Tiam li daŭrigis: "Amir ne nur prenis la krajonojn de mi. Li nigrigis la diversajn kolorojn de mia vivo. Li lasis min sola kun sento de sennacieco kaj nekonata mondo. Mi mem ne povis eltrovi ĉu mi apartenas ĉi tien aŭ ĉu mi devas konsideri min aparta de ili. De infanaĝo ĝis nun, mi ne scias kien mi apartenas. Mi estas perdita. Sinjorino, ĉu vi nun komprenas, kiom dolora estas la respondo al la demando 'De kie vi venas?'"

Mi viŝis miajn malsekajn vangojn per paperbuŝtuko, kaj la ununura rompita vorto, kiu eliris el mia gorĝo, estis: "Pardonu min." Krom tiu vorto, mi havis neniun respondon por doni al la juna viro. Mi sentis, ke antaŭ la okuloj de Abolfazl, ankaŭ mi fariĝis senŝirma kaj sendefenda. Kiam li rigardis min per siaj migdalformaj okuloj, en tiu momento, neniu leĝo, neniu religio, kaj neniu limo venis al mia menso. Ĉiuj el ili fariĝis malplenaj, idiotaj, kaj sensencaj al mi.

Ni silentis dum kelkaj momentoj. Abolfazl rompis la silenton kaj diris: "Sinjorino Aagheleh, nun vi diru al mi; kien mi apartenas? Kie estas mia hejmo?"