روی زیبای ماهِ آسمان،
دوبرابر شده است،
در برکهٔ زلال عشق.

تا فصل دروی بوسه با داس ولع،
از لبان ماهِ آسمان،
زمانی به بلندای شکیبایی مانده.

بر روی نیمکت سرد انتظار،
صبورانه به گذر زمان می‌نگرم،
تا در آغوش کشم آسمان را.

باد و باران را نمی‌انگارم،
چه پُرصلابت است خورشید عشق،
آفتابِ آسمان همچنان می‌درخشد.