En la hodiaŭa Afganio, milionoj da virinoj kaj knabinoj vivas en kondiĉoj, en kiuj la plej bazaj homaj rajtoj estas forprenitaj de ili.

Post kiam la talibanoj revenis al potenco, la pordegoj de la lernejoj estis fermitaj al knabinoj, virinoj estis forigitaj de granda parto de la labormerkato, kaj ilia ĉeesto en sociaj kaj publikaj sferoj iĝis tago post tago pli limigita.

Imagu dekaĝulan knabinon, kiu revas fariĝi kuracisto, instruisto aŭ inĝeniero, sed anstataŭ iri al lernejo, ŝi estas devigita resti hejme. Imagu virinon, kiu studis dum jaroj kaj havas la kapablon labori kaj servi la komunumon, sed nur pro la fakto, ke ŝi estas virino, la ŝanco labori kaj ŝia sendependeco estas prenita de ŝi. Ĉi tio ne estas nur senigo je laboro aŭ klasĉambro; ĝi estas senigo je la estonteco, je elekto kaj je la rajto al memdeterminado.

Raportoj de Unuiĝintaj Nacioj montras, ke ĉi tiuj limigoj havis ruinigajn sekvojn por la vivoj de virinoj.

En la jaro 2025, la UN raportis, ke proksimume 78 procentoj de junaj virinoj en Afganio estis nek en edukado, nek dungitaj, nek partoprenis trejnajn programojn.

Krome, multaj virinoj perdis sian senton de sekureco kaj sendependeco, kaj ilia mensa sano estis grave difektita.

Afgana virino ne estas nur viktimo; ŝi estas patrino, instruisto, kuracisto, ĵurnalisto, studento, entreprenisto, kaj civitano kiu rajtas decidi pri sia propra estonteco.

Afgana knabino ne estas nur infano, kiun oni povas eksigi de la lernejo. Ŝi estas talenta homo, kiu meritas konstrui sian propran estontecon.

Tamen, malgraŭ ĉiuj ĉi tiuj premoj, la virinoj kaj knabinoj de Afganio ankoraŭ ne kapitulacis. Ili daŭrigas siajn civitajn agadojn per sekreta edukado kaj pacaj protestoj, kredante, ke la subpremo de virinoj ne povas detrui la delonge tenitan revon pri libereco kaj egaleco. Eble subteno por la daŭra edukado de knabinoj inter la afgana popolo estas multe pli vasta ol ni imagas.

La internacia komunumo ne devas resti silenta antaŭ ĉi tiu bedaŭrinda situacio. Subteni afganajn virinojn ne estas nur politika afero; ĝi estas demando de homa digno. La rajto al edukado, la rajto al laboro, la rajto al libereco, kaj la rajto partopreni en la socio ne estas privilegioj, sed la fundamentaj rajtoj de ĉiu libera homo.

La voĉoj de afganaj virinoj povas esti enfermitaj ene de la muroj de tiraneco, sed ili neniam estos silentigitaj.

Hodiaŭ estas nia devo ne forgesi la virinojn kaj knabinojn de Afganio, sed plifortigi iliajn voĉojn al la mondo kaj ne permesi, ke la sufero de milionoj da virinoj kaj knabinoj fariĝu nur alia ordinara, forgesita novaĵo.


Ĉi tie mi havas mesaĝon por la kuraĝaj knabinoj de Afganio!

Mia kara knabino de mia patrujo:

Kvankam vi estas malantaŭ muro de silento, via forto kaj kapablo estas evidentaj por la mondo.

Ili apartigis vin de la lernejo kaj de viaj revoj, sed viaj revoj restas vivaj.

Ili ŝlosis la pordon, sed la fenestro de via granda koro ne estas fermita.

Vi estas tiu sama generacio, kiu konstruos la morgaŭon de Afganio.

Se ili baris vian vojon hodiaŭ, vi malfermos vojon morgaŭ.

Se ili ne aŭdis vian voĉon hodiaŭ, la mondo iun tagon aŭdos vian voĉon.

Vi eble estas knabino nur laŭnome, sed vi estas la revo de nacio!

Vi estas la espero de lando...

Kaj vi estas la estonteco de Afganio...