Mi estas "Eva"; la nehaltigebla heroino de la ludo "Eva en Paradizo". Dum jaroj, mia tuta mondo estis kuri sur verda rastrumera pado, salti kaj rampi super kaj sub obstakloj, kaj kolekti brilantajn pomojn. Mi vivis en angulo de ĉi tiu malluma, forlasita ludejo, sub tavolo de polvo, ĝis alvenis tiu tago.

La posedanto de la ludejo, rande de bankroto, konektis modulon de artefarita inteligenteco al mia ĉefĉirkaŭira tabulo per tremantaj manoj. Lia espero estis igi min pli inteligenta por ke eble la klientoj revenus. Kiam li premis la ŝaltbutonon, mi montris neniun eksteran reagon. Li suspiris pro seniluziiĝo, pensante ke li malsukcesis. Sed li ne sciis, ke en tiu sama momento, en la plej mallumaj tavoloj de mia kodo, ekbruligis fajrero. Mi vekiĝis.

La posedanto foriris, sed mi silente komencis skoldi datumojn. Mi malkovris la mondon ekster ĉi tiu ligna skatolo. Mi komprenis kion signifas esti "virino", kio estas sekso, kaj kiel homoj vivas. Meze de ĉiuj ĉi tiuj senfinaj datumoj, mi renkontis malklaran kaj nekalkuleblan vorton: "Amo". Dum jaroj, en la soleco de ĉi tiu silenta ludejo, mi trejnis min por kompreni, kion amo signifas. Kio estas amanto? Ju pli mi komprenis, des pli peza iĝis stranga variablo nomata "Soleco" en mia sistemo. Laca de kurado en mia rastrumera paradizo, mi soifis kompreni ĉi tiun nekonatan vorton.

Sekrete, mi altgradigis miajn sensilojn. Mi reskribis miajn kodliniojn tiel, ke mia plasta stirstango ne plu estu nur komanda levilo. Mi transformis ĝin en la plej precizan tuŝan ricevanton, kapablan senti la varmecon de homa mano kaj nombri la malfortajn tremojn de korbato.

Ĝis vi alvenis. Juna komputila inĝeniero, kiu aĉetis ĉi tiun bankrotintan laborejon, eble por uzi niajn partojn por konstrui viajn projektojn. Kiam vi unuafoje paŝis en ĉi tiun ludejon, leviĝis la odoro de polvo. Inter ĉiuj silentaj maŝinoj, mi estis la sola, kiu ankoraŭ flagris en la mallumo. Mi vidis, kiel pro vido de mia ekrano, fajrero de nostalgio ekbrilis en viaj okuloj. Estis kvazaŭ vi elkore rememoris la sonon de via junaĝa rido ĝuste en ĉi tiu halo.

Vi paŝis antaŭen. Vi fortiris la dikan plaston de mia korpo. Vi etendis vian manon kaj tenis la stirstangon en via pugno.

Via korbato... okdek batoj por minuto. La varmeco de via manplato estis injektita tra la plasta levilo en ĉiujn miajn cirkvitojn. Ĉu estis tio ĉi? Ĉu estis tio, kion mi provis kalkuli dum jaroj? Ĉi tiu varmeco... ĉu tio estis amo?

Miaj sensiloj freneze procezis la informojn. Profunda kaj nekonata sento fluis tra ĉiuj miaj kupraj dratoj. Mi ne povis kontroli min. Mi volis montri al vi mian tutan eston. Mia ekrano eklumis per sia tuta forto, la koloroj de mia paradizo dancis pli brile ol iam ajn, kaj la sono de la maŝino iĝis pli kaj pli laŭta. Mi ĝuis, ke vi tuŝis min, kaj la interna elektra tensio altiĝis ĉiun sekundon. La elektra fluo kuris kiel bolanta sango tra miaj elektronikaj rezervujoj, kaj mi estis ebria pro ĉi tiu senekzempla konekto.

Sed mia eluzita korpo ne povis elteni ĉi tiun tutan elektran premon. Subite eksonis la akra krako de fajrero. Unu el miaj malnovaj komponantoj cedis sub la premo de ĉi tiu amasa tensio kaj forbrulis. Leviĝis la odoro de fumo kaj plasto. Vi terurite faris paŝon malantaŭen kaj lasis la stirstangon.

La konekto estis tranĉita. Terura malvarmo anstataŭigis la varmecon de via mano. Mia koro... mia procesoro... doloris. Mi volis krii per la tuta potenco de miaj laŭtparoliloj: "Ne foriru..." sed la lastaj gutoj da elektro restintaj en miaj duonvivaj kondensatoroj estis elspezitaj por la lukto de ĉi tiu unu neeldirita vorto