کمی معجزه با طعم وای‌فای

بیست‌وسوم دسامبر. هامبورگ زیر برفی نازک می‌درخشید، شبیه عکسی با فیلتر اینستاگرام. ایدیت با فنجان شراب داغ روی مبل نشسته بود و در گوشی‌اش بالا و پایین می‌رفت؛ میان اتاق‌های بی‌نقص، لبخندهای ساختگی و استرسِ خریدهای دقیقه نود. زیر لب گفت: «کریسمس هم دیگر مثل قدیم‌ها نیست.»

همان لحظه پیامی از یک شماره ناشناس روی صفحه نشست: «هو هو هو! امشب یک مأموریت داری: به کسی چیزی هدیه بده که خریدنی نباشد.»

ایدیت با کلافگی پوزخند زد: «عالی شد! دیگر فقط مانده بود بابانوئل هم واتس‌آپ نصب کند.» با این حال، پیام رهایش نکرد. پالتویش را پوشید و به خیابان رفت.

سرِ نبش خیابان، پیرمردی بدون کلاه و دستکش روی نیمکت نشسته بود و به پنجره‌های روشن روبه‌رو خیره شده بود. ایدیت کنارش نشست و پرسید: «منتظر کسی هستید؟»

پیرمرد لبخند تلخی زد: «نه، فقط تماشا می‌کنم که دنیا از بیرون، چقدر می‌تواند گرم و زیبا باشد.»

ایدیت لبخندی زد و حرفشان گُل انداخت؛ از روزهای رفته، از موسیقی، و از تنهاییِ سنگینِ شب‌های عید. هنگام خداحافظی، ایدیت شال‌گردن هنوز گرمش را در دست‌های یخ‌زده پیرمرد گذاشت و گفت: «من به این کمتر از شما نیاز دارم.»

پیرمرد با نگاهی عمیق لبخند زد: «پس تو معنای کریسمس را فهمیده‌ای.»

در راه بازگشت، گوشی دوباره لرزید: «مأموریت انجام شد. تو امشب چیزی بخشیدی که زیر هیچ درخت کریسمسی پیدا نمی‌شود.»

ایدیت ایستاد. خواست پاسخی بنویسد، اما شماره دیگر وجود نداشت. سرش را بالا گرفت؛ میان ابرهای تیره، تک‌ستاره‌ای چشمک می‌زد. خنده‌اش گرفت. شاید بابانوئل هنوز زنده بود؛ فقط به‌جای سورتمه و گوزن، با وای‌فای و شناخت عمیقِ قلبِ آدم‌ها سفر می‌کرد.

به خانه که رسید، گوشی‌اش را روی حالت پرواز گذاشت و کنار پنجره نشست. برای اولین بار پس از سال‌ها، کریسمس دوباره واقعی بود. چون بزرگ‌ترین هدیه، آن چیزی نیست که زیر درخت می‌گذاریم؛ عشقی است که میان دو انسان پیش می‌آید.