نور سفید و تیغ‌مانند رینگ‌لایت، مردمک چشم‌های «رنه» را به دو حلقه‌ی درخشان تبدیل کرده بود. بیرون، پشت شیشه‌های سرتاسری طبقه‌ی چهلم، دانه‌های درشت برف در تاریکی شب کریسمس چرخ می‌زدند و به شیشه می‌چسبیدند؛ اما بخار نفس‌های من روی هیچ پنجره‌ای نمی‌نشست و در آینه‌های قدی سالن هم تصویری از من نبود. قرن‌هاست که در آخرین شب دسامبر، بی‌صدا از میان دیوارها عبور می‌کنم. زمانی سراغ پیرمردهایی می‌رفتم که سکه‌های طلایشان را زیر نور شمع می‌شمردند؛ امشب اما کنار شومینه‌ی مدرنی ایستاده بودم که شعله‌هایش مصنوعی بود و صاحب‌خانه‌اش در پیراهن ابریشمی سرخ‌رنگ، به بارانی از قلب‌های صورتی و قرمز روی صفحه‌ی موبایلش خیره شده بود.

رنه چانه‌اش را کمی بالا داد تا خط فکش تیزتر بیفتد، لب‌هایش را به اندازه‌ای کش داد که ردیف دندان‌های صدفی‌اش برق بزند و با صدایی نرم و کش‌دار گفت: «کریسمس یعنی بخشش بچه‌ها! امیدوارم امشب همه‌تون به اندازه‌ی من خوشبخت باشید.»

شستش با ناخن کاشته‌شده‌ی سرخ روی دکمه‌ی توقف کوبیده شد. در کسری از ثانیه، لبخند از گوشه‌ی لب‌هایش فرو ریخت و خطوط صورتش مثل مرمر، سرد و بی‌حرکت شد. بدون آنکه سرش را کامل بچرخاند، به دختری نگاه کرد که با روپوش ساده‌ی خاکستری کنار مبل ایستاده بود و لبه‌ی سینی نقره‌ای را با انگشتان سرخ و ترک‌خورده‌اش نگه می‌داشت.

رنه نوک انگشتش را به بدنه‌ی فنجان زد و صورتش را در هم کشید: «سوزان! این یخ کرده. بخار هم ازش بلند نمی‌شه. یعنی واقعاً درست کردن یه فنجون قهوه هم برات آنقدر پیچیده‌ست؟»

شست سوزان لبه‌ی سینی را محکم‌تر فشرد تا لرزش دستش دیده نشود. سرش را پایین انداخت و به نوک کفش‌های کتانی کهنه‌اش خیره شد: «ببخشید خانم، همین الان یکی دیگه درست می‌کنم. فقط... می‌خواستم بپرسم اجازه هست امشب یک ساعت زودتر برم؟ امروز عصر اسپاسم پاهای ریچارد دوباره شروع شده بود. شبه عیده، دست‌تنهاست...»

رنه رو به آینه برگشت، گوشواره‌ی الماسش را صاف کرد و برق رژلبش را با نوک انگشت گرفت: «ساعت کاری تو تا دوازده شبه سوزان. مهمون‌های من تا نیمه‌شب اینجان و کسی قرار نیست خودش لیوانش رو جمع کنه. اگه فیش حقوقی آخر ماهت برات مهمه، برو قهوه‌ساز رو روشن کن.»

صدای قدم‌های آرامی روی پارکت پیچید. «مایکل» از چارچوب درِ راهرو جلو آمد؛ شانه‌های پهن و ورزیده‌اش در کت تیره هم مشخص بود و از ویترین شیشه‌ای ته سالن، درخشش توپ طلای بهترین بازیکن فصل پشت سرش برق می‌زد. بدون اینکه نگاهی به رنه بیندازد، مستقیم به سمت سوزان رفت، سینی سنگین را با هر دو دست از او گرفت و خم شد تا هم‌قد نگاه دختر شود.

مایکل آرام گفت: «پالتوت رو بپوش سوزان. امشب دیگه کاری نمونده. سلام من رو به ریچارد برسون و بگو کریسمسش مبارک.» دست برد در جیب کتش، دو اسکناس تاخورده بیرون کشید، در جیب روپوش سوزان سُراند و دست‌های سرد دختر را به گرمی روی جیب بست تا نگذارد مخالفت کند.

سوزان با چشمانی خیس، لبانش به تشکری بی‌صدا تکان خورد و تند از در بیرون رفت. هنوز صدای بسته شدن در کامل ننشسته بود که پاشنه‌های بلند رنه روی پارکت کوبیده شد: «می‌شه بگی این نمایش قهرمان‌بازی چی بود مایکل؟ چرا همیشه جلوی مستخدم‌ها حرف من رو دو تا می‌کنی؟»

مایکل سینی را آرام روی میز مرمری گذاشت. شانه‌هایش پایین افتاده بود و به نقطه‌ای میان ابروهای رنه نگاه می‌کرد؛ انگار دنبال چهره‌ی آشنایی می‌گشت که دیگر آنجا نبود: «اون یه مستخدم غریبه نیست رنه. سوزانه؛ همون دختری که سال دوم دانشگاه روی نیمکت کناری‌ات می‌نشست و جزوه‌هاش رو بهت قرض می‌داد. شوهرش هشت ماهه بعد از اون تصادف موتور از کمر به پایین فلج شده و تو حتی یه بار نپرسیدی حالش چطوره.» سوزان با تمام توان کار می‌کنه تا هزینه‌های ریچارد را تامین کنه. روزها تا عصر حسابداری می‌کنه و عصر تا دیروقت اینجا زحمت می‌کشه.

پالتویش را از روی دسته‌ی مبل برداشت و ادامه داد: «آدم‌های توی اون گوشی تو رو نمی‌شناسن، ولی من می‌شناسمت... یا حداقل اونی که قبلاً بودی رو می‌شناختم. امشب برای عکاس‌هات تنهایی لبخند بزن.»

در محکم بسته شد. رنه لحظه‌ای به درِ بسته خیره ماند، بعد نفس تندی بیرون داد، گونه‌هایش را با برس رژگونه لمس کرد و به استقبال زنگ در رفت.

تا نیمه‌شب، پنت‌هاوس پر شد از بوی عطرهای تند فرانسوی، صدای به هم خوردن جام‌های کریستال و فلاشِ پیاپی موبایل‌ها. مهمان‌ها گونه‌هایشان را بی‌آنکه به هم بخورد در هوا می‌بوسیدند، دور لباس ابریشمی رنه حلقه می‌زدند و زیر نور رینگ‌لایت استوری می‌گرفتند. وقتی آخرین مهمان هم رفت، سالن بزرگ پر بود از جام‌های نیمه‌خورده و دستمال‌های مچاله‌شده. رنه آخرین جرعه‌ی نوشیدنی‌اش را سر کشید، کفش‌های پاشنه‌بلندش را از پا پراند و میان کوسن‌های کاناپه‌ی مخمل سفید مچاله شد.

عقربه‌های ساعت دیواری که روی دوازده جفت شدند، هوای اتاق ناگهان بوی برف و فلز قدیمی گرفت. حالا نوبت من بود.

 

پرده‌ی اول

شبح خاطرات فراموش‌شده

صفحه‌ی گوشی رنه با نوری بنفش سوسو زد و صدای زنگی شبیه جعبه‌موسیقی کوکی در سالن پیچید. رنه با لرز چشم باز کرد. نفسش در هوا به بخار سفید تبدیل می‌شد. روی دسته‌ی کاناپه، مردی سالخورده با پالتوی پشمی رنگ‌ورو‌رفته و شال‌گردنی نخ‌نما نشسته بود و لنز یک دوربین عکاسی قدیمی و فلزی را با گوشه‌ی آستینش پاک می‌کرد؛ خودم بودم.

دهان رنه برای جیغ کشیدن باز شد، اما من دوربین را بالا آوردم و دکمه‌ی شاتر را فشردم. چیلیک.

نور سفید فلاش شیشه‌های پنت‌هاوس را ذوب کرد. سرمای سالن جایش را به بوی دارچین، قهوه‌ی دم‌کشیده و لباس‌های خیس از برف داد. وسط یک کافه‌ی کوچک و شلوغ با میزهای چوبی لق ایستاده بودیم. پشت میز، گوشه‌ی پنجره، دختری بیست‌وسه‌ساله با کاپشن بادگیر معمولی، موهای خیس و نامرتب و ناخن‌های کوتاهِ بی‌لاک، از ته دل می‌خندید؛ آن‌قدر بلند که قهوه‌اش توی نعلبکی ریخت. شال‌گردن بافتنی کج‌ومعوجی را که دانه‌هایش یکی در میان در رفته بود، دور گردن مایکلِ جوان می‌پیچید و مایکل، دست‌های یخ‌زده‌ی دختر را میان دو کف دستش گرفته بود و ها می‌کرد.

رنه قدمی به جلو برداشت. انگشتانش بی‌اختیار روی لب‌های خودش نشست؛ انگار عضلات صورتش آن خنده‌ی بی‌خیال را به یاد نمی‌آوردند. با صدایی گرفته زمزمه کرد: «اون شال‌گردن... سه هفته شب‌ها بیدار موندم تا ببافمش...»

حلقه‌ی فوکوس دوربینم را چرخاندم و دوباره شاتر را زدم: «نه برچسب قیمتی روش بود، نه تگِ هیچ برندی.»

صحنه مثل فیلمی که تند جلو برود تغییر کرد: رستورانی مجلل با نور شمع. مایکل جعبه‌ی کوچکی روی میز گذاشته بود و دستش را دراز کرده بود تا دست رنه را بگیرد، اما رنه دستش را عقب کشید؛ چون سایه‌ی دست مایکل روی بشقاب خاویارش افتاده بود و کادر عکس استوری‌اش را خراب می‌کرد. مایکل دستش را آرام جمع کرد، در حالی که رنه سرش را در صفحه‌ی روشن موبایل فرو برده بود و لبخندی کاذب به کامنت‌ها می‌زد. «وای ببین چی نوشته مایکل!!»

قطره‌ای داغ از گوشه‌ی چشم رنه راه باز کرد و خط رژگونه‌اش را شست، اما انگشت من دوباره روی شاتر رفت.

 

پرده‌ی دوم

شبح حقیقتِ اکنون

فلاش بعدی، ما را وسط کوچه‌ای باریک و یخ‌زده پرتاب کرد. حالا کاپشن چرم کهنه‌ای به تن داشتم و دست‌هایم را در جیب فرو برده بودم، مثل راننده‌تاکسی خسته‌ای در پایان شیفت شب. پای رنه در برف آب‌شده و گل‌ولای کنار جدول فرو رفت. لباس سرخ ابریشمیش تا مچ خیس و تیره شد.

با اشاره به پنجره‌ی نیمه‌زیرزمینی که شیشه‌اش را با نوارچسب شفاف درزگیری کرده بودند، نشانش دادم. رنه خم شد و از پشت بخار شیشه به داخل سرک کشید.

اتاقی به اندازه‌ی کمد لباس‌های رنه بود؛ با دیوارهایی که گچشان از نم باد کرده بود. روی چهارپایه‌ای پلاستیکی، یک کاپ‌کیک کوچک با شمعی کج می‌سوخت و کنارش، ورقه‌ای قرص مسکن و یک لیوان آب قرار داشت. پشت میز، مردی لاغر با پیراهن چهارخانه روی ویلچر نشسته بود. پتو را روی پاهای بی‌حرکتش انداخته بودند و رد بخیه‌ای قدیمی از شقیقه‌اش تا کنار فکش پایین می‌آمد.

ریچارد به دست‌های سوزان خیره شد که از شستن ظرف‌ها و تماس با مواد شوینده، پوست‌پوست و سرخ شده بود. دست‌های دختر را گرفت، چشمانش را بست و پیشانی‌اش را با دردی خاموش روی انگشتان زبر همسرش فشرد: «نباید می‌ذاشتم بری اونجا سوزان... هر بار با این دست‌ها برمی‌گردی، حس می‌کنم دوباره زیر چرخ‌های اون کامیونم. حق تو نیست بشوری و تمیز کنی و آخرش تحقیر بشنوی.» تو حسابدار خوبی هستی، فقط باید بری یک شرکتی که ارزش کار تو را بفهمن.

سوزان آرام از جایش بلند شد، پشت ویلچر رفت و چانه‌اش را روی شانه‌ی ریچارد گذاشت. دستش را دور گردن او حلقه کرد: «غصه نخور عزیز دلم. حرف‌هاش به دلم نمی‌شینه، به خدا نمی‌شینه. امشب وقتی داشت تو آینه خودش رو نگاه می‌کرد، چشم‌هاش رو دیدم؛ عین کسی بود که پشت یه دیوار شیشه‌ای ضخیم گیر افتاده. فکر می‌کنه اون عددهای توی موبایل بغلش می‌کنن، دوستش دارن، ولی اتاقش از این کوچه هم سردتر بود. کاش یه شب یکی واقعاً همین‌جوری که تو دست‌های منو می‌گیری، دستش رو بگیره و اون لذت این گرما را مثل من حس کنه.»

زانوهای رنه خم شد و روی برف‌های کثیف کوچه سقوط کرد. سرمای خیس از پوستش رد شد و به استخوان رسید. دست‌هایش را روی گوش‌هایش کوبید و در سرمای شب نالید: «دروغ می‌گه! من دیوار نکشیدم... میلیون‌ها نفر هر روز اسم منو صدا می‌زنن! میلیون‌ها نفر!»

صدایش در کوچه پیچید، اما پنجره‌ی بخارگرفته حتی نلرزید.

 

پرده‌ی سوم

شبح فردای بی‌نقاب

تاریکی مثل دود غلیظ بالا آمد و کوچه‌ی برفی را بلعید. بوی الکل صنعتی و مواد ضدعفونی‌کننده در مشام رنه پیچید. وقتی مه شکافته شد، من روپوش سفید بیمارستانی به تن داشتم و با صورتی بی‌حالت کنار در ایستاده بودم؛ اما صدای جیغ ممتد لاستیک روی آسفالت خیس، صدای مهیب مچاله شدن آهن و آژیر کش‌دار آمبولانس هنوز در سر رنه سوت می‌کشید.

رنه دست به دیوار گرفت و بلند شد. در دستشویی کوچکی با کاشی‌های زرد و لب‌پریده ایستاده بود. نگاهش که به آینه‌ی ترک‌خورده افتاد، نفس در سینه‌اش حبس شد.

با انگشتانی لرزان جلو رفت و گونه‌ی راستش را لمس کرد. زیر انگشتانش، پوست صاف و مخملی نبود؛ بافتی کشیده، براق و ناصاف از سوختگی و رد بخیه‌های عمیق بود که گوشه‌ی لبش را به پایین می‌کشید. موبایلش با صفحه‌ی شکسته کنار روشویی افتاده بود. چنگ زد و روشنش کرد: زیر آخرین عکسش هزاران ایموجی مضحک ردیف شده بود، نمودار دنبال‌کنندگانش با خطی قرمز به قعر جدول سقوط کرده بود و سه ایمیل رسمی از برندهای جواهر و لباس با تیتر «فسخ یک‌طرفه‌ی قرارداد به دلیل عدم تطابق تصویر ظاهری» روی صفحه برق می‌زد. پشت سرش، تصویر برگه‌ی مصادره‌ی قضاییِ پنت‌هاوس و ردیف چوب‌لباسی‌های فلزی و خالی در کمدِ مایکل، مثل عکس‌های پیاپی از جلوی چشمش گذشت.

در صحنه‌ی بعد، رنه در بوران شب، با پالتویی نازک و نخ‌نما و یک چمدان پلاستیکی کوچک، جلوی برجی مجلل ایستاده بود. با انگشتانی کبود از سرما زنگ آیفون تصویری را می‌فشرد: «کلارا؟ توروخدا در رو باز کن، منم رنه! فقط امشب، بیرون یخبندونه...» روی مانیتور کوچک آیفون، چهره‌ی آرایش‌کرده‌ی یکی از صمیمی‌ترین دوستان اینفلوئنسرش نمایان شد؛ نگاهی سرد به صورت زخم‌خورده‌ی رنه انداخت و بی‌پاسخ، دکمه‌ی قطع تصویر را زد. صفحه سیاه شد.

رنه زیر سایه‌ی تاریک پل عابر پیاده، روی تکه‌کارتنی مچاله شد. دندان‌هایش به هم می‌خوردند و دیگر حتی اشکی در چشمانش نمانده بود. سرش را روی زانوهایش گذاشت تا فقط بخوابد و دیگر بیدار نشود.

اما سایه‌ای جلوی باد ایستاد. یک جفت نیم‌بوت کهنه و خیس از برف مقابل پاهایش توقف کرد. پالتویی پشمی و گرم روی شانه‌های لرزان رنه افتاد و دست‌هایی زبر اما آشنا، بی‌هیچ کلامی زیر بازویش را گرفتند و بلندش کردند؛ سوزان بود.

تصویر نرم چرخید. رنه روی تختی باریک با ملافه‌های سفید نخی که بوی پودر رختشویی و اسطوخودوس می‌دادند، دراز کشیده بود. از لای درِ نیمه‌بازِ تنها اتاق‌خواب آن خانه‌ی کوچک، نور نارنجی بخاری برقی به داخل می‌تابید. رنه از شکاف در بیرون را نگاه کرد: در هالِ تنگ و باریک، سوزان دو پتو روی زمین پهن کرده بود و ریچارد با زحمت و فشردن دندان‌هایش از درد، خودش را از روی ویلچر روی تشک نازک زمین می‌کشید تا اتاق گرم‌تر مال مهمانشان باشد.

سوزان با کاسه‌ای سوپ جو که بخار از آن بلند می‌شد وارد اتاق شد، کنار تخت زانو زد و پیش از آنکه قاشق را بردارد، با نوک انگشت کمی پماد خنک روی پوستِ کشیده و زخم‌خورده‌ی گونه‌ی رنه مالید؛ نگاهش آن‌قدر آرام و عادی بود که انگار هنوز زیباترین صورت دنیا را می‌بیند. از بیرون در، صدای ریچارد آمد که به تق‌تقِ المنت‌های بخاری برقی خندید و بلند گفت: «خانم رنه، ببخشید موتورِ شوفاژخونه‌ی قصر ما یکم صداش بلنده، امشب با تراکتور گرم می‌شیم!»

چانه‌ی رنه لرزید. کاسه‌ی سوپ را نگرفت؛ صورتش را در دست‌های پینه‌بسته‌ی سوزان پنهان کرد و شانه‌هایش با هق‌هقی خفه و سنگین بالا و پایین رفت. صدای ضجه‌اش در اتاق کوچک پیچید: «چرا بیرونم نمی‌کنی سوزان؟ من خُردت کردم... من تحقیرت کردم... خدایا، من لیاقت این جا رو ندارم! کاش برمی‌گشتم... کاش فقط یه بار دیگه دیشب تکرار می‌شد!»

جلو رفتم و کف دست نامرئی‌ام را آرام روی پیشانی داغ و خیسش گذاشتم.

رنه با تشنجی ناگهانی و کشیدن نفسی عمیق که سینه‌اش را سوزاند، روی کاناپه‌ی مخمل سیخ نشست.

نور طلایی و کم‌جانِ آفتاب صبح کریسمس از پنجره‌های بزرگ روی فرش سفید افتاده بود. رنه با هر دو دست به صورتش چنگ زد؛ گونه‌اش نرم، صاف و گرم بود. نه جای سوختگی بود، نه رد بخیه. نفس‌زنان به اطراف چرخید. اول از همه چشمش به پایه‌ی بلند رینگ‌لایت افتاد که مثل اسکلتی بی‌روح وسط سالن ایستاده بود. با پاهای برهنه از کاناپه پایین پرید، سیم رینگ‌لایت را محکم از پریز کشید و گوشی موبایلش را که با ده‌ها اعلان تبلیغاتی و تبریک کریسمس روشن و خاموش می‌شد، به پشت روی میز برگرداند.

صدای چرخیدن کلید در قفلِ درِ ورودی آمد. در باز شد و مایکل با چشمانی گودافتاده و یک ساک ورزشی خالی زیر بغلش، پا به داخل گذاشت تا لباس‌هایش را ببرد.

هنوز قدم دوم را برنداشته بود که رنه روی پارکت سرد دوید و بی‌مقدمه خودش را در آغوش او انداخت. پنجه‌هایش در پارچه‌ی ضخیم پالتوی مایکل فرو رفت و صورتش را در گردن او پنهان کرد. ساک ورزشی از دست مایکل روی زمین افتاد. شانه‌های رنه زیر دست‌های مرد می‌لرزید و داغی اشک‌هایش از یقه‌ی پیراهن مایکل رد می‌شد: «نرو مایکل... حق با تو بود، تمام مدت حق با تو بود. من توی اون شیشه‌ی لعنتی گم شده بودم. هیچی نگو، فقط امروز رو بمون... بذار نشونت بدم.»

مایکل دست‌هایش را که در هوا خشک شده بود، به آرامی دور کمر رنه حلقه کرد. سرش را عقب برد تا صورت او را ببیند؛ ریمل سیاه زیر چشم‌های رنه پخش شده بود و موهایش ژولیده بود، اما مردمک‌هایش بعد از سال‌ها دوباره می‌لرزیدند و زنده بودند.

یک ساعت بعد، خودروی شاسی‌بلند مشکی روی برف‌های کوبیده‌شده‌ی کوچه‌ی پایین‌شهر توقف کرد. مایکل دو جعبه شیرینی تازه و داغ که بخارشان در هوای سرد صبح می‌پیچید و کیسه‌های بزرگ خرید را از صندوق پایین آورد و رنه، پاکت کرم‌رنگ ضخیمی را که آرم طلایی کلینیک فوق‌تخصصی جراحی اعصاب و توان‌بخشی رویش خورده بود، همراه با پوشه‌ی مدیریت بنیاد خیریه‌اش، محکم به سینه فشرده بود.

از پله‌های باریک نیمه‌زیرزمین پایین رفتند. رنه تقه به در زد.

درِ آهنی جیرجیرکنان باز شد. سوزان با ژاکتی بافتنی و موهایی که با گیره بسته بود در چارچوب در ایستاد. نگاهش از چهره‌ی بی‌آرایش و چشمان پف‌کرده‌ی رنه به مایکل و جعبه‌های توی دستش سر خورد؛ دهانش نیمه‌باز ماند و رنگ از رخش پرید، انگار ترسیده بود که به خاطر زود رفتنِ دیشب اخراج شده باشد: «خـ... خانم رنه؟ اتفاقی افتاده؟»

رنه پاکت‌ها را یک‌جا به دست مایکل سپرد، یک قدم بلند برداشت و هم‌کلاسی قدیمی‌اش را، با همان ژاکت ساده‌ی خانگی، محکم به آغوش کشید. سوزان خشکش زده بود و دست‌هایش در هوا مانده بود، تا اینکه رنه سرش را روی شانه‌ی او گذاشت و با صدایی لرزان کنار گوشش زمزمه کرد: «کریسمس مبارک سوزان... ممنونم که زیر اون پل تنهام نذاشتی. ممنونم که ازم نگذشتی.»

ابروهای سوزان از تعجب در هم رفت و سر در نیاورد «زیر پل» کجاست؟!؛ اما لبخندی آرام و لرزان روی لب‌هایش نشست و دست‌های پینه‌بسته‌اش به آرامی پشت کمرِ ابریشمی رنه را نوازش کرد. از داخل اتاق، صدای چرخ‌های ویلچر ریچارد آمد که با کنجکاوی به سمت در می‌آمد و بوی قهوه‌ی تازه با عطر شیرینی‌های داغ در راهروی سرد پیچید.

آن سوی خیابان، زیر سایه‌ی درخت کاجی که شاخه‌هایش زیر بار برف خم شده بود، یقه‌ی پالتوی نامرئی‌ام را بالا دادم. آفتاب صبح کریسمس از میان ابرها بیرون زد و از تن من گذشت، بی‌آنکه سایه‌ای روی برف بیندازد. دیگر اینجا کاری نداشتم؛ شهر پر از پنجره‌های بسته و رینگ‌لایت‌های روشنِ دیگری بود که منتظر دسامبر سال بعد بودند.