Mi staris malantaŭ la pordo de la ŝtuparo, kiu malfermiĝis al la korto, glutante malkonvenan ternon. Kiam la policia aŭto alvenis, ĉiuj iris al la kvara etaĝo kaj poste revenis al la korto. Ili ankaŭ alvokis min. La bruo de la radio de policano eĥis en la korto. Sinjorino Soltani apogis sin kontraŭ la pordo. La policano demandis:

"De kiom da tempo ĉi tiu 'Pejman' loĝas ĉi tie?"

"Ĉirkaŭ kvin aŭ ses jaroj..."

"Ĉu li estas sola?"

"Iafoje lia fratino vizitas lin."

"Kiam vi laste vidis lin?"

Sinjorino Soltani loĝis sur la unua etaĝo kaj observadis la iradon kaj venadon de ĉiuj, sed Pejman estis ŝia blinda punkto:

"...Li iras kaj venas tiel, ke oni tute ne rimarkas..."

La policano diris:

"Ĉu vi volas diri, ke li kaŝeme supreniris ĉiujn ĉi tiujn ŝtuparojn?..."

Huŝang respondis:

"Iel tiel, kiel blato..."

Huŝang havis malgrandan vendejon de iloj kaj loĝis kun sia edzino, Afsaneh, sur la dua etaĝo. Li aldonis:

"Unu tagon mi volis enmeti mian ŝlosilon por eniri, kaj mi vidis, ke lia balkona pordo estas malfermita; mi neniam antaŭe vidis lin lasi ĝin malfermita..."

"Ĉu la enireja pordo ankaŭ estis malfermita?"

"Eeeee... jes..."

Malvarma vento kune kun la cigaredfumo de Huŝang fluis sub la pordaj ĉarniroj kaj volviĝis en la kapilaroj de mia nazo. Mia terno fariĝis larmoj, kiuj malklarigis miajn okulojn. Ĝi fariĝis sango, kiun mi ne permesis eliri el mia nazo. Se mi gluiĝus al la muro kaj suprenirus la ŝtuparon, mia ombro falus sur la alian flankon de la vitra pordo, ĝuste malantaŭ Soltani, kaj neniu rimarkus min. Mi metis mian piedon sur la unuan ŝtupon.

La policano diris:

"Kie estas via najbaro de la tria etaĝo?"

Soltani respondis:

"Mi telefonos al ŝi nun..."

Mia koro sinkis. Mi frapetis mian poŝon. Mi memoris, ke mi laste vidis mian telefonon sur la kuireja tablo. La policano daŭrigis:

"Ĉu iam vi, aŭ iu el la najbaroj, havis problemon kun Pejman?"

"Ne, sinjoro inspek... Ne, sinjoro! Ni ne estas tiaj homoj, kiuj atakas iun per tranĉilo kaj najloj nur ĉar li parkis antaŭ la garaĝo! Maksimume kolera rigardo, unu 'Pardonu min!'"

Huŝang aldonis:

"Ni nur levas iliajn glacoviŝilojn..."

Soltani daŭrigis:

"En ĉi tiu kvartalo ĉiuj estas kiel familio... Kiel la filino de Ŝahin; en tiu bruna konstruaĵo, pri kiu oni diris ke ŝi forkuris... oni pensis ke ŝi iris malproksimen. Sed ŝi simple iris al tiu blanka domo fine de la strateto, al la filo de Karimpour..."

Huŝang mallaŭte ridis:

"Sed se Pejman estus familiano, li estus unu el tiuj foraj kuzoj, kiujn oni apenaŭ vidas eĉ dum la Novjaro..."

La sono de paŝobato de policano kaj lia "Jes, sinjoro" interrompis la babiladon. La odoro de la fumo de Huŝang kaj la babilado de Soltani ankaŭ ĉesis. Ili ne plu parolis krom se oni demandis ilin. La sinjoro staris iom for kaj ne havis la laŭtparolilon en sia gorĝo, kiel ili. Liaj vortoj forvaporiĝis antaŭ ol atingi miajn orelojn, sed la respondoj restis:

"Ne, sinjoro. Ili vivas eksterlande..."

"Ghi estas la makleristo... Li zorgas pri ĉiuj iliaj aferoj..."

 

Ĉirkaŭ la sepa horo matene, mi kuŝis sur la sofo en mia salono. La tuta strateto dormis. La suno ĵus komencis tranĉi sian vojon tra la malvarma aero. Unue ĝi trapasis la fenestron kontraŭ mi, poste tra la vitro de la kaftablo, disverŝante siajn sep kolorojn sur la tapiŝon. La flavgriza sofo en la salono estis la sola loko, kiu ankoraŭ ne estis sub neĝo de paperoj kaj kartonoj. Tuboj de akrila farbo, gluo kaj penikoj, kaj eltranĉitaj fotoj kovris la tutan domon. Mi estis finanta la ilustraĵon por la lasta paĝo de rakonto. Mi malsatis kaj la ĉokolada kuko en la fridujo vokis min, sed mi ne volis, ke mia kvieta mateno, kiu kuŝis kun mi sur la sofo, deprenu siajn brakojn ĉirkaŭ mi.

La kriado de virino ekaŭdiĝis de la supra etaĝo. Altakalkanumaj pantofloj kuris en la koridoro. Poste pantofloj, kiuj batis la teron sub peza pezo. Mi elsaltis tra la pordo kaj kuris supren. Parisa, la fratino de Pejman, frapadis la pordon per ambaŭ manoj, dirante:

"Li ne respondas... li ne respondas..."

Soltani diris:

"Eble li dormas, kara..."

"Jam pasis unu semajno..."

"Nu, dum ĉi tiuj ferioj, eble li vojaĝis..."

"Lia telefono. Ĝi ankaŭ estas malŝaltita... Sinjoro Huŝang, ĉu vi povas malfermi ĉi tiun pordon?"

"Mi?..."

"Pro Dio!"

"Faru ion. Eble li malsaniĝis, falis..."

Huŝang iris al sia domo kaj revenis kun io simila al maldika metala folio en sia mano. Afsaneh tiris lian manikon sur la malsupra ŝtuparejo kaj ili flustris; la petegado de Parisa konvinkis ilin. Per tiu maldika metala folio, la feraj rigliloj de la pordo cedis. Parisa puŝis la pordon; la sono de rustaj ĉarniroj kune kun la vento eĥis en la ŝtuparo. La enireja pordo malfermiĝis al malgranda ĉambro, kun kuirejo rekte antaŭen kaj balkono maldekstre. La balkona pordo estis malfermita. La tufa vosto de bruna kato, pecoj el la korpo kaj hararo de nigra kato, plumoj kaj flugiloj de kolomboj kaj korvoj, estis disĵetitaj de la balkona planko ĝis la malgranda tapiŝo meze de la ĉambro. Tie, aliaj pecoj de katoj kaj birdoj, kvazaŭ ili denove interbatalis, estis disŝutitaj kune kun ŝiritaj paperpecoj, daŭrante en la dekstra koridoro ĝis antaŭ la pordo de la dormoĉambro. Grataĵoj de katoj estis videblaj sur la malnovaj gipsaj muroj de la domo, kie la ĉielblua farbo senŝeliĝis.

Parisa terurite enspiris la aeron en sian bruston. Ŝi pugnigis sian manon kaj frapis sian bruston.

Mia makzelo komencis tremi. Estis kvazaŭ balono plena de glacio eksplodis en mia nazo. Antaŭ ol miaj manoj povis atingi mian vizaĝon, miaj lipoj malfermiĝis... sed mi tiel longe retenis la vagantan ternon, ke ĝi elsaltis kiel malĝoja suspiro. Malantaŭ la pordo, la konversacioj daŭris. Mi trankvile ekhaltis mian spiron kaj komencis moviĝi supren de la angulo de la muro. Antaŭ ol atingi la ŝtuparejon, la malvarma vento puŝis min de malantaŭe. Kiam mi turnis min, Huŝang staris en la pordofendo:

"Ha!... Ŝi estas ĉi tie!..."

Mi glaciiĝis surloke.

Antaŭ ol Soltani povis enŝovi sian kapon, levi la brovojn kaj tiri min eksteren, Huŝang prenis la metalan folion, kiun li ĵetis sub la ŝtuparon, kaj ĉifite ŝovis ĝin en sian poŝon. Soltani diris:

"Bonvolu, sinjoro..."

La policano emfazis:

"Li estas la Inspektisto!"

Mi trovis min rekte antaŭ la Inspektisto. Mi ne estis bona mensoganto, kaj esti bombardita per demandoj, okul-al-okule, sekigis mian gorĝon. Li paŭzis. Li diris:

"Finfine vi bonvolis alveni!..."

La koloro de liaj okuloj estis proksima al la bluo, kiun oni vidas en la maro proksime al la horizonto.

"Ĉu vi havas neniun sciigon pri ĉi tiu Pejman?"

Kaj lia voĉo povus boligi la akvon de la oceanoj.

Soltani unue perdis la memregon:

"Ne, povra homo, li ankaŭ estas kiel ni..."

Poste, sub la rigardo de la Inspektisto, ŝia lango ĉesis funkcii.

Mi flustris:

"Ne..."

"Ĉu vi iel ajn rilatis al li?"

"Ne."

La bildo de la perlo de mia orelringo, falinta sur la plankon en la domo de Pejman, aperis en mia menso. Mi ripetis:

"Ne, tute ne..."

Li denove paŭzis. Ŝajnis, ke liaj okuloj ŝlosiĝis sur miaj pupiloj:

"Kaj kio pri tiu tago, kiam tiuj bestoj interbatalis tie supre?... Ĉu vi aŭdis nenion?..."

Li povus eliri eltiri ajnan respondon kiun li dezirus. Mi mallevis mian rigardon:

"Mi ne aŭdis... Mi aŭskultas multe da muziko... tre laŭte."

La sono de la tuso de Afsaneh, kune kun la klak-klako de la kalkanumoj de Parisa, atingis la korton antaŭ ili mem. Mi sentis la malkreskon de la pezo de tiu rigardo de mia vizaĝo. Afsaneh tenis la brakon de Parisa per unu mano kaj puŝis la pordon per la alia. Ŝi diris:

"Ni demandis... sed la najbaroj ne vidis lin..."

Ili staris en angulo. La Inspektisto diris:

"Ĉu vi scias kun kiu li plej multe parolis aŭ salutis?"

Afsaneh ne longe pensis:

"Kun neniu. Li estis sinĝenema. Ne pro tio, ke li balbutis..."

"Dum ĉi tiuj lastaj unu aŭ du semajnoj, ĉu vi vidis lin?"

"Eble... tiun tagon kiam mi revenis de la bazaro... mi vidis, ke li havas kartonan skatolon en sia brako. Mi jam vidis tion antaŭe..."

Ŝi turnis sin al Parisa:

"Kion li aĉetis skatol-post-skatolo?"

Parisa, meze de sia osta, pala vizaĝo, havis du kaŝtankolorajn okulojn, ĉirkaŭ kiuj la haŭto ricevis la koloron de kuirita beto; ŝi fariĝis granda kotona pupo, kiun oni tenis je la brako por ke ŝi ne falu. Iafoje ŝi murmuris ion inter la lipoj, pro la varmo de la zorgoj kiuj bolis en ŝia koro. Ŝi diris:

"Verŝajne pro lia kaligrafio..."

La Inspektisto ĵetis rigardon al la inform-enketa folio en sia mano:

"Nu, ĉi tiu sinjoro antaŭe estis dungito..."

Huŝang diris:

"Li mem diris, ke antaŭ multaj jaroj li laboris en asekurejo, poste li elaĉetis sin."

"Lia laboro nun estas... nur ĉi tiu kaligrafio, ĉu?"

Parisa konsentis per la kapo. Afsaneh diris:

"Ŝajnas, ke oni mendis al li, iu venis kaj forportis la pentraĵojn."

"Oficiro Abadi, vidu ĉu vi povas trovi spuron de la viro... Ni denove iros supren, ĉio, kion vi trovos, iros al fingrospurado."

Febro kaj frostotremo atakis mian kapon kaj kolon; glitis malsupren mian bruston kaj ungegis mian stomakon. Obeante la ordonon, la oficiro vokis soldaton, kaj ambaŭ sekvis la Inspektiston al la kvara etaĝo. Ili diris, ke ni restu en la korto, sed nia kvin-persona armeo, kune kun ili, eniris la domon de Pejman.

En la dekstra koridoro, kiu pasis preter la dormoĉambro kaj finiĝis en la salono, ni trapaŝis la disŝiritajn pecojn de la bestoj. Trovi la ruĝan perlon inter la sangaj ostoj kaj plumoj estis malfacila por mi. Eble pli ol unu perlo falis el mia orelringo. La Inspektisto diris al Parisa:

"Ĉu la pordo de ĉi tiu ĉambro estis ĉiam ŝlosita?"

"Jes... krom hodiaŭ."

Li haltis momenton:

"Ĝi estas malfermita?! Kial do...?"

"Mi ne kuraĝis..."

Huŝang diris:

"Ĝis ni rimarkis kio okazas matene, vento blovis kaj frapfermis ĝin. Ĝia riglilo blokiĝis..."

"Azimi!"

La soldato diris "Jes, sinjoro" kaj demetis sian ilujon. Li elprenis paron da foruzeblaj gantoj el sia poŝo. La Inspektisto daŭrigis:

"Ĉu io mankas el liaj aĵoj? Io valora..."

"Li ne havis tion... de kie li ekhavus?..."

Ni staris en la salono. Mi devis priserĉi ĉirkaŭ la velura sofo. La konfuzo de la desegnoj de parto de la ruĝa tapiŝo, kiu iris sub la sofon, malfaciligis mian laboron. Parisa mallevis sian kapon:

"Eble li havis... mi nur vidas lin... de unu jaro."

"Ĉu vi estis malamikoj?"

"Kiam li enamiĝis al Sogol... unu nokton... ili venis kune al Teherano... Dek jarojn ni havis neniun novaĵon pri li..."

Sogol! Pejman unu mallongan kaj palan momenton parolis pri sia familio. Sed pri la nomo de sia amo, ne.

"Viaj gepatroj, dum ĉiuj tiuj jaroj..."

"Mia paĉjo... tiel longe kiel li vivis, mia panjo diris al li: 'Mi ne pardonos al vi, se vi iros serĉi lin!'"

Soltani diris:

"Bone ke vi iris..."

"...Mia patrino mortis pasintjare!"

De sub la pordo de la dormoĉambro, Abadi ekrigardis internen. Azimi genuiĝis por ekzameni la strangan tri-ŝlosilan seruron.

"Kie estas ĉi tiu Sogol nun?"

Parisa disigis siajn manojn kaj levis la ŝultrojn.

"Finfine ŝi devas havi iun parencon iel ajn!..."

"Ŝia patro... kiu diris, ke se ŝi revenos, li fortranĉos ŝian kapon..."

La Inspektisto skuis la kapon kaj kunpremis siajn lipojn. Lia rigardo falis sur kaligrafian pentraĵon sur la muro, kiun Pejman desegnis per nigraj kaj oraj inkoj. La pentraĵo estis plena de vagantaj vortoj kaj literoj, interplektitaj. Antaŭ ol li povis ĉerpi vorton el ĝi, mi sidiĝis sur la sofo. La sama, kiu unuafoje akomodis min kaj Pejman, okul-al-okule. Mi tiam pensis, preterlasante lian strangan aspekton, ke li estas trankvila kaj sendanĝera najbaro; pro respekto al la "homaro", mi ne malakceptu lian inviton. Meze de nia unua babilado, li subite metis sian dekstran brakon ĉirkaŭ mian kolon kaj tiris min al si. Li fermis la okulojn kaj levis la kapon. Estis kvazaŭ li volis kisi mian parfumon, ne min. Mi eltiris min de sub lia brako kaj leviĝis. Li diris nenion. Li komprenis per mia maniero de spirado kaj pro tio, ke mi streĉis la muskolojn de mia kolo. Mi ne memoras kion mi diris kaj kiel mi eliris. Mi pensis, ke la spuro de lia mano restis sur mia kolo. Antaŭ la spegulo, mi rimarkis, ke al unu el miaj orelringoj io mankas.

Mi ludis per miaj ŝulaĉoj. Sub la sofo, krom polvo, nenio troviĝis sur la tero. La Inspektisto ankoraŭ rigardis la pentraĵon:

"Antaŭ nelonge, la mensa stato de via frato... ĉu ĝi ankaŭ ŝanĝiĝis?"

"Lia koro estis malĝoja... lia balbutado plimalboniĝis ol antaŭe."

Azimi rezignis pri la seruro kaj pordotenilo, kaj atakis la ĉarnirojn per levilo kaj martelo, flankenpuŝante la pordon. Ni malfermis la vojon por la Inspektisto, kaj tuj kiam li pasis, ni amasiĝis malantaŭ li en la koridoro. Niaj mentonoj frapis la ŝultrojn unu de la alia.

La ĉambro, de la planko ĝis la plafono, estis plena de malgrandaj kaj grandaj koloraj notoj amasigitaj unu sur la alia. Kvazaŭ ŝtormo kirle blovis ilin en la ĉambro kaj ŝiris kelkajn; ŝtormo de katoj, kiuj ungogratis la murojn. Tuj kiam la pordo malfermiĝis, kelkaj pecoj da papero moviĝis kune kun la aerfluo, portante amaran odoron, kaj frapis la nazon de Azimi. La Inspektisto kaptis unu el la aero kaj tenis ĝin antaŭ sia vizaĝo. Li legis sub la lipoj:

"Kiam la unuan fojon... sur... mia ŝultro... vi ekdormis. La odoro de via parfumo kaj... viaj longaj... longaj okulharoj."

Li eltiris alian noton de super sia kapo, proksime al la plafono. Soltani diris al mi:

"Filiino, legu kaj vidu kio ĝi estas?"

"Kiam mi por vi... rompis... purpurajn akaciojn... la hundoj de la ĝardeno kuris... post nia... biciklo."

La sekvan, kiun la Inspektisto prenis de la ŝultro de Azimi, Huŝang voĉlegis. Li volis ridi sed retenis sin:

"Kiam ni dancis kaj... turniĝis kaj... falis sur la liton... la telefono sonoris... ni ne leviĝis..."

Parisa forpuŝis nin kaj freneze komencis ungegi ĉiun apartan paperon. Kvazaŭ Pejman estus papero, kiun ŝi devus trovi. Afsaneh kaj Soltani kun granda lukto sukcesis kapti ŝiajn brakojn kaj savi ŝin de esti entombigita sub milionoj da notoj, kiuj ŝajne estis ĉiuj amantaj momentoj de Pejman kaj Sogol. Antaŭ ol ili povis elĵeti sufiĉe da paperoj por povi ĝuste vidi la internon de la ĉambro, la Inspektisto petis Abadi, ke li portu siajn nazharojn al la kuirejo (eksteren por spiri). De la kuirejo oni povis nur vidi amason da notoj ĵetataj eksteren de la ĉambro; poste Azimi eniris, kaj kiam li eliris el la koro de la ĉambro, li ne plu estis Azimi.

La Inspektisto ordonis al li foriri de la ĉambro. Azimi algluis sian dorson al la muro. Li fikse rigardis ien malproksime. Se liaj okuloj ne estus malfermitaj, estus neeble distingi lian vizaĝon de la blanka gipsa muro. La fratino de Pejman kriis kaj demandis lin kion li vidis. Kvazaŭ ni estus muŝoj, kiujn li volus forpeli de si, li svingis sian manon en la aeron al ni. Li profunde enspiris, malligis sian dorson de la muro kaj ĵetis sin ekster la dompordon. La amara odoro ebriigis min. Mi vidis Abadi kaj la Inspektiston parolantaj kune, sed mi ne komprenis iliajn vortojn. La voĉo de Abadi fariĝis klara kiam li antaŭenpaŝis kaj prenis mian brakon:

"Ĉu vi ne aŭdis kion la Inspektisto diris? Ĉiuj iru eksteren. Ĉiu reiru al sia propra domo..."

Paŝo-post-paŝe kun la plorĝemoj de Parisa, kiu serĉis Azimi, ni iris malsupren sur la ŝtuparo, kiam la krio de la ĉarniro de la pordo de la tegmento enmetis en niajn kapojn, ke eble Pejman troviĝis tie supre. Ĉiuj, kvazaŭ iu vokis nin, kuris. Sur la tegmento, ĝoja vento turniĝis kaj ĵetis la restintajn plumojn de la kolomboj en la aeron. Ni trovis la pantoflojn de Pejman en angulo. Abadi alvenis kaj uzis siajn manojn kaj piedojn por peli nin malsupren sur la ŝtuparo.

Parisa apogis sin al la muro kaj sidiĝis sur siaj genuoj. Ni staris duonhoron en la domo de Huŝang kaj Afsaneh, pensante pri kiel ni iros al la supra etaĝo. Mi aŭdis malĝojan simfonion de la paŝoj, kiuj iris supren laŭ la ŝtuparo, la malkonektiĝadon de la radio de Abadi kaj la sirenon de alia policia aŭto, kiu malfermis vojon inter la homamaso de la najbaroj.

Soltani frapetis mian brakon per siaj fingropintoj. Ŝi diris:

"Flankeniru de la pordo. Ĉi tio estas nur mia tasko!..."

Ni malfermis la pordon je la larĝo de ŝiaj ŝultroj. Ŝi supreniris la ŝtuparon.

 

Jam de iom da tempo, ĉiunokte kiam mi lavis la telerojn de la vespermanĝo, mi senĉese rigardis al la malluma fenestro de la malantaŭa korto. La foresto de Soltani estis kiel la samtempa interrompo de elektro kaj interreto. Miloj da legendoj kaj probablecoj pri kio okazis super niaj kapoj dum pluraj jaroj naĝis en mia cerbofluaĵo. Kiam mi supren- kaj malsupreniris la ŝtuparon, mi algluiĝis al la muro kaj provis ne rigardi supren, sed ekster la domo mi serĉis novaĵojn pri Pejman. Ankaŭ la homoj de la kvartalo, kiam ili vidis nin, murmuris inter si kaj neresponditaj demandoj saltis el iliaj okuloj. Finfine tiun nokton lumo el la fenestro de Soltani falis sur la muron. Mi saltis malantaŭ la fenestron. Ŝi flankenŝovis la kurtenon:

"Kiel vi fartas, kara?"

"Saluton... kiel fartas via nepo?"

"Bone, sed ŝi estas tre eta!... Du kilogramoj kaj duono... nun ili volas doni al ŝi artefaritan lakton, tiel ŝi ne pligrandiĝos... Se mia filino estus kun mi, ĉi tiu infano nun pezus ses kilogramojn. Diru, kie ili estas?"

"Afsaneh? Mi ne scias, sed se vi serĉas novan sciigon de supre, ili estas kiel mi!"

"Do nenio nova?!"

"Nu, la lasta persono kiu iris supren estis vi."

"Ili eĉ ne permesis al mi enmeti mian piedon! Kaj poste mia bofilo telefonis... nun la kolonelo antaŭ la pordo premas min: 'Vi ne rajtas eliri la urbon...' Mi diras, 'Mia filino kuŝas en la hospitalo, ĉu mi nur staru ĉi tie?'... Li diras, 'Ghi estas ordono, patrino...'. Mi diris, 'Via patrino mem estas ordono!' Resume, mi tiom petegis la Inspektiston... kaj vi ĉiuj simple atendis ke mi venu! Kun ĉi tiu situacio, mi nun devas iri serĉi Mir-Ata. Li daŭre flustris kun la policanoj. Li ankaŭ rondiris ĉirkaŭ Parisa. Ho ve! Mi forgesis telefoni al tiu knabino!"

"Ĉu ili ne retenis ŝin, kompatindulino?!"

"Kiam ili portis ŝin, ĉu ili diris nenion?"

"Nenion! Ili eĉ diris, ke ni eble vokos vin ĉiujn al la policejo; por doni klarigojn kaj simile..."

Kaj kiom multe mi dezirus, ke ili diru tion...

"Nun, restu atenta, mi sciigos vin."

Dudek minutojn poste, ŝi telefonis al mia poŝtelefono. Rapide mi trovis puran T-ĉemizon, kiu ne havis farbomakulon. La odoro de la ŝuoj antaŭ la pordo de Soltani plenigis la tutan ŝtuparon. Miaj okuloj ekvidis la senvostan katon, kiu sur la ŝtupoj de la supra etaĝo eltiris sian kapon de sub la latbariloj. Nur ŝi havis la permeson trapasi la flavajn rubandojn antaŭ la etaĝo de Pejman kaj skrapi siajn ungojn sur la rubando de la sigelo de lia enirpordo.

Mi frapis milde dufoje sur la pordo de Soltani kaj eniris. Miksaĵo de loĝantoj de la konstruaĵoj de nia strateto kaj la proksimaj stratetoj sidis sur ĉio, kion ili trovis. La bruo de ilia babilado kaj la ploro de kapricaj infanoj, kiujn la virinoj tenis en siaj brakoj, estis kapturniga. Se mi volus iri apud Afsaneh kaj Huŝang, mi devus zigzagi tra la mezo de la ĉambro, sur miaj piedfingroj, inter la teglasoj kaj subtasoj. Miaj okuloj ekvidis la malgrandan kaj malnovan sofon proksime al la pordo. Sinjorino Ŝahpar sidis sur ĝi. Kiam ŝiaj brilaj jadaj okuloj falis sur min, mi diris:

"Saluton."

Ŝi ne moviĝis. Ŝi skuis la kapon:

"...Sidiĝu!"

Miaj renoj estis preskaŭ kungluiĝantaj. Ŝahpar-on mi vidis nur en ĉi tiuj tiel nomataj "post-krizaj komitatoj" de la kvartalo. Ankaŭ sinjoron Mir-Ata; li sidis en la mezo de la kunveno. Li diris:

"Estas bone, ke vi ĉiuj venis... precipe tiuj kun infanoj... Eĉ nur pro sia infano, homo devas atenti en kia loko li vivas..."

Mir-Ata kaj Ŝahpar ĉiu loĝis en strateto etendiĝanta de la nia; ili estis gigantaj radioteleskopoj, kompare kun kiuj Soltani estis konsiderata nur malgranda centra anteno. Ĉi tiu ora triangulo enhavis la respondojn al ĉiuj demandoj, sed ĝiaj flankoj konkurencis inter si kaj, se ili ne kolektiĝis en unu loko, ili ne disigis la sekretojn. Estis precize ĉi tiu renkontiĝo, kiu donis al ilia malpura scivolemo la koloron de saĝeco.

Soltani diris:

"Ne pro tio, ke ni ne atentis, ho ne... ne!... Ĉi tiu sendia homo, venis kaj iris precize kiel tiu... afero... kiel nomiĝas ĝi?..."

Ŝi balbutis, unu el la virinoj diris:

"Ĝino..?.. Ili diras, ke ĝi estis en lia ĉambro..."

Ŝahpar iomete mallarĝigis siajn okulojn. Ŝi laŭte diris:

"Kiu el vi sciis, ke tie... krom bestoj... ankaŭ homaj ostoj estis trovitaj?..."

La krani-kaliko mia varmiĝis kaj aro da formikoj komencis marŝi sub mia haŭto de la kolo al miaj tempioj.

Iu demandis:

"Kiun li mortigis?"

Ŝahpar lasis fali la bombon super la amaso:

"Sian kompatindan edzinon..."

La varmaj formikoj elfluos de mia gorĝo en mian stomakon.

Mir-Ata faris kelkajn laŭtajn tusojn kaj diris:

"Oni donis al vi malĝustan informon..."

Li malkovris sian ason:

"Lia edzino estis malsana..."

Virino demandis:

"Kial do ĉi tiu frenezulo konservis ŝin?"

Kelkaj homoj diris:

"Kontraŭ la vorto de Dio, oni ne povas paroli."

"La mortinto devas iri en la teron..."

Junulo diris:

"Iuj homoj bruligas..."

Apud la manĝotablo, viro sidis krucgambe sur la tero. Lia rigardo estis sur la tapiŝo. Li laŭte diris:

"...Ankaŭ mi, se mi povus, ne dezirus meti mian karulon sub la teron..."

Unu el la gastoj diris:

"Kion vi parolas, Abbas?!"

Abbas levis sian rigardon de la tapiŝo:

"Mia filino, kiel bukedo da floroj... freŝa kaj bela... ili envolvis ŝin kaj metis ŝin en la tombon... Kial ni devas permesi, ke la vermoj disŝiru ŝian vizaĝon?..."

Barba viro, kies ĉemizo estis butonita ĝis la kolo, diris:

"Ne parolu blasfeme, Abbas Agha..."

La gastoj komencis flustri pri Abbas, ĝis kiam iu demandis:

"Agha Mir-Ata, kiam la edzino mortis?"

Mir-Ata diris:

"...Tion.... mi diros al vi venontsemajne..."

Kiam Ŝahpar iris en la korton por paroli per sia poŝtelefono, mi kliniĝis kaj demandis la najbaron, kiu sidis surtere apud miaj genuoj:

"Ĉu Mir-Ata konas la Inspektiston?"

"Ne. Li havas homon en la krimmedicino... De tie ili eksciis, ke en tiu ĉambro troviĝis la ostoj de la forpasinta Sogol..."

Li alportis sian buŝon al mia orelo:

"Nur imagu... Tiuj ripoj kaj la ostoj de la femuro kaj pelvo de la kompatinda virino tie ĵetitaj... Ŝiaj vestoj ankaŭ estis tie... La sekigitaj akacioj, la plektaĵoj de ŝiaj haroj, li konservis ĉion de ŝi... Krome, oni diras, ke la bestoj forportis plimulton de ŝiaj pecoj..."

Mia gorĝo kaj buŝo, kune kun la sango pulsanta en mia brusto, sekiĝis. Mi ekaŭdis la paŝojn kaj spiradon de Pejman kuranta post unu el la katoj por eltiri la okulojn de Sogol el ĝia buŝo... La momenton kiam li haltis sen spire, kaj malbenis sin pro tio, ke li lasis la pordojn malfermitaj, mi vidis... La aeron de la domo, peziĝintan sub la forfalado de Sogol, plenan je soleco kun la pezo de la oceana akvo falanta sur lian korpon, mi enspiris en miajn pulmojn...

La mano de Afsaneh moviĝis supren kaj malsupren antaŭ mia vizaĝo. Ŝi diris:

"Vi ne estas ĉi tie! Leviĝu kaj ni kolektu la glasojn."

Soltani adiaŭis la gastojn.

*

La krio de la knabinoj en la korto skrapis miajn orelojn. Mi kaŝe flankenŝovis la angulon de la kurteno de mia ĉambro. Ili ankoraŭ ne mortigis unu la alian. La pli malgranda knabino brakumis la pufan katan pupon kaj la alia kuris post ŝi. Malantaŭ la fenestroj trans la strateto, pluraj paroj da okuloj fikse rigardis nian konstruaĵon. Sed miaj okuloj sopiris al la maro. Mi laste vidis la Inspektiston kiam li staris apud la policia aŭto. El inter kelkaj lacaj policanoj kaj babilemaj najbaroj, li vokis min:

"Atentu, se vi vidos Pejman-on aŭ iun suspektindan personon proksime al la domo, vi devas tuj informi nin."

La voĉo aŭ la spiro, kio ajn eliris el tiu brusto, estis kiel la sablo de la strando dum somero. Mi diris:

"Ĉu li revenos?"

"Kion vi pensas?"

"En tiu ĉambro..."

Li laŭte diris:

"Abadi!... Malplenigu la strateton. Ili iru for, neniu devas senkiale restadi..."

Li trankvile daŭrigis:

"Forlasu tiun ĉambron. Vi volas diri ion al mi, ĉu ne?"

Malvarma ŝvito kovris mian kranion.

"Mi?"

"Pri Pejman aŭ pri liaj iradoj kaj venadoj..."

"Ne..."

"Ĉu vi rememoris nenion?"

Mi skuis mian kapon.

"Se vi rememoros, vi sciigos nin, ĉu ne?"

Mi denove skuis la kapon.

Jam longe mi serĉis ĉie malordigitan kaj nervozan viron, kiu kuras post katoj en parko kaj deŝiras la flugilojn de kolomboj. Aŭ kiu establis sian inkon, plumon kaj paperon sur la angulo de trotuaro, aŭ endormiĝis sub la ŝtuparoj de la metroo. Kvankam mi terure timis alproksimiĝi kaj rigardi la vizaĝon de tiu viro, mi ne povis iri al la Inspektisto kun malplenaj manoj. Tiun tagon mi tiom marŝis en la kvartalo, ke miaj piedoj havis veziketojn. Sur la ŝtuparo, la odoro de la kotletoj de Soltani enmetis en mian kapon la ideon gluti mian frustriĝon kaj senesperecon per kelkaj mordoj. Kiam ŝi malfermis la pordon, ŝi rapidis por reiri al la kuirejo, sed pasante antaŭ la pordo de la dormoĉambro, ŝi haltis. Ŝi prenis skatolon de ligna breto kaj eliris el la ĉambro. Ŝi diris:

"Via telefono estis malŝaltita hieraŭ nokte..."

La krio de unu el la knabinoj interrompis ŝiajn vortojn.

"Ve! ... Se mi havos koratakon, tio ne estos pro mia graso! Vi estu atestanto!"

Mi diris:

"Mi surmetas kapaŭskultilojn kiam ili estas en la korto..."

Ni iris al la kuirejo. Ŝi metis la skatolon sur la tablon kaj ĵetis la lastajn kotletojn en la oleon.

"Ĉi tiu makleristo, Mahmoudi, diris al la domposedanto, ke la supra etaĝo ankoraŭ estas sigelita! Li luis ĝin kun multe pli malalta prezo al ĉi tiu virino..."

"Ĉu ni iru al la polico kaj rakontu?"

"Kiel?! Ili elĵetos la kompatindulinon kun ŝiaj du infanoj!... Ĉi tiu sama Mahmoudi glutis la deponon kiun li devis redoni al Parisa."

"Ĉu vi havas novaĵon pri ŝi?"

"Mi volis vidi ĉu ŝi okazigos ceremonion por Pejman aŭ ne, ŝi ne respondis mian telefonon."

Estis kvazaŭ la veziketoj sur miaj piedoj ĉiuj eksplodis samtempe.

"Ĉu vere?!..."

"Ĉu vi ne vidis, ke ili skribis en la grupo?!"

"Mia ret-ŝirmilo estas malkonektita..."

"Hieraŭ ili trovis la kadavron de la kompatindulo; en la akvokanalo... ne multe restis de li..."

"Do... ni ne plu povas iri!"

"Kien?"

"Nekien..."

Ŝi malŝaltis la gason kaj bone lavis siajn manojn. Poste ŝi direktis sin al la skatolo. Mi atendis ricevi plian pladon por mia pasinta naskiĝtago kiel donacon, sed kiam ŝi malfermis ĝin, miaj palpebroj paraliziĝis. Mi demandis:

"De... de kie?"

"Fine de la strateto, ĝi falis en la korto de tiu malplena domo. Inter la folioj..."

"Ĝi estas la verko de la katoj..."

"Aŭ eble de la korvoj..."

"Kion vi volas fari kun ĝi?"

"Mi ankoraŭ ne scias... Sed mi volas froti la nazon de ĉi tiu Mir-Ata al la tero... Ŝahpar ankaŭ primokas min kie ajn ŝi vidas min, ke ĝi estis tuj apud mia nazo, sed mia animo eĉ ne sciis."

"Ĉu ni iru doni ĝin al la polico?"

"Estus domaĝo! Ili metos ĝin en sakon kaj forportos. Ili eĉ ne permesos al ni rakonti tion al iu ajn. Sed atentu!... Se Ŝahpar vidos ĝin, estos kvazaŭ la tuta kvartalo vidis ĝin!"

"Sed..."

"Verdire, mi tenos ĝin iom da tempo... Poste mi decidos..."

Ŝi rapide fermis la skatolon kaj reportis ĝin en la ĉambron. Ŝi metis tri telerojn sur la tablon:

"Mia fratino venas ĉi tien. Restu kaj ni manĝos tagmanĝon kune."

Mi havis nenian apetiton plu. Ŝi donis al mi la taskon pri la salataj ingrediencoj. Anstataŭ la unua tomato, mi profunde tranĉis mian fingron ĝis la osto. La sango kolorigis la vitran pelvon kaj la tablotukon. Ŝi volvis mian manon ĝis la pojno en pansaĵon. Mi diris:

"Ĉu vi memoras, ke mi rakontis al vi la historion de mia nova libro?"

"Ne pro tio, ke mia memoro estas malforta, sed pro tio, ke mi legas multajn librojn... ili miksiĝas kune..."

"Temas pri knabeto kiu trovas kadavron en la kelo de sia lernejo..."

"Tiu kiu..."

"Mi iris al la muzeo por ĝi. Sed la fotoj de la ostoj ne eliris kiel mi volis..."

"Ĉu libroj malaperis el la mondo, kial vi ankaŭ?!"

"Ne mi skribis ĝin!"

"Nu, vi ĉiam devas desegni ĉi tiajn bildojn, tio timigas la homan animon ĝis morto!"

"La antaŭa spertis cenzuron... ĉi tiun mi ĵus komencis.."

"Dio faru, ke ĝi finiĝu bone..."

"Ĉu mi povas forporti ĝin?"

"Kion do?"

Ŝi enspiris terurite kaj fikse rigardis min:

"Ĉu vi volas meti la kapon de Sogol en la libron?"

"Neniu komprenos, ke estas ŝi..."

La telefono eksonoris el la salono. Soltani donis al mi la pansaĵon kaj la tondilon kaj foriris:

"Eĉ ne parolu pri tio..."

Mi lavis la telerojn kaj prenis la sangan tablotukon kaj portis ĝin al la banĉambro. Ĝi estis rekte kontraŭ la dormoĉambro. Tra la pordofendo, mi povis vidi la lignan breton. Mi kaj la skatolo rigardis unu la alian.

Soltani, profunde en konversacio, ordigis la franĝojn de la tapiŝo sub siaj piedoj. Mi metis la kranion en grandan bovlon kaj kovris ĝin. La sonorilo de la pordo interrompis ŝiajn vortojn. Kun la orelo ĉe la telefono kaj la okuloj sur mi, ŝi malfermis la pordon por sia fratino. Fini telefonan konversacion en malpli ol du horoj, por Soltani, estis kiel insulto. Mi iomete levis la bovlon kaj diris:

"Mi prenis kelkajn kotletojn..."

Ni faris la ĝentilaĵojn kaj dankojn kvazaŭ pantomimo. Mi kuris supren. La kriado de la infanoj ĉesis. Antaŭ la pordo, mi eltiris Sogol-on el la bovlo. Pecoj de ŝia kapo estis for, kaj tio faris ĝin aspekti pli malgranda. Estis kvazaŭ mi tenis la kapon de bebo en mia manplato. Ĉirkaŭ la kavoj de la okuloj, rozkoloraj kaj grizaj koloroj intermiksiĝis. Inter la dentoj, restis peco de la oranĝkoloraj folioj de la strateta tero. Mi ne povis trovi la ŝlosilon en mia poŝo. Mi devis reiri al la malsupra etaĝo por preni ĝin de la tablo. Mi turnis la kapon, unu el la knabinoj, kelkajn ŝtupojn pli alte, staris kaj fikse rigardis la kvaran etaĝon.

La sono de spirado de laca viro frapis miajn orelojn. Mi aŭdis la tintadon de la ŝlosiloj kiujn li turnis en la seruro. Li ne povis malfermi la pordon, li forte frapis ĝin plurajn fojojn, kriante. La knabineto rigardis min per larmaj okuloj. Ŝi levis sian manon, kaj diris:

"Mia pupo!..."

Antaŭ ol mi povis diri ion, Pejman malsupreniris la ŝtuparon.