Verdire, mi ne ekzakte scias, kie komenci aŭ kion diri; mi nur scias, ke mi volas skribi por vi. Mi ĉiam preferis skribi ol paroli. Kiam la vortoj fluas senpene kaj sen devigo sur la paĝon, kiam la fingroj komencas danci sur la klavaro, ŝajnas kvazaŭ tio, kion la lango ne kapablas diri, trovas manieron esti esprimita. En tiu momento, sen ke vi eĉ scias, ĉiu fingro prenas la gvidilojn kaj, kiel sovaĝa ĉevalo, galopas direkte al la nekonataĵoj de la koro.

Mia kara... Mi scias, ke vi estas malkvieta ĉi tiujn tagojn. Mi scias, ke via menso estas plena de nefinitaj murmuroj kaj neresponditaj demandoj. Pro tio, mi provis konversacii kun diversaj homoj ĉi-tage; io kio igis min senti pli bone antaŭ jaroj. Sed hodiaŭ mi alvenis al vero, kiun mi neniam antaŭe tiel klare vidis. Mi ne plu povas serĉi rifuĝon en homoj por trankviligi vin. Vi mem atestis ĝin; kiom ajn mi provis, kiom ajn mi parolis, kiom ajn mi volis trovi lokon por konsolo en la mondo de aliaj, tio ne funkciis.

Estis kvazaŭ mia mondo estus apartigita de ilia mondo per distanco, kiun neniu vorto povus plenigi. Ne nur mi ne sentis min pli bone, sed ĉiufoje mi kunportis pli pezan ŝarĝon hejmen.

Ĉu vi scias, kion mi ĵus konsciis? Hodiaŭ, dum mi trinkis mian amaran kafon en la malvarmeta, pluva vetero de Berlino ĉe la fenestro de mia ĉambro, io subite eklumiĝis interne de mi. Kaj tio estas, ke foje, por trovi pacon, oni tiom serĉas rifuĝon ĉe aliaj, ke oni forgesas kian puran juvelon kaj valoran trezoron kaŝiĝas en si mem, kiun oni lasis al la vento de forgeso en la tumulto de la tempo, postkurante la malmulton de aliaj. Mi komprenis, ke eble la kialo de ĉi tiu tumulto estas ĝuste ĉi tio. Eble tio, kio mallumigis mian koron ĉi tiujn tagojn, estis mia senĉesa klopodo proksimiĝi al la mondo de aliaj; klopodo, kies prezo estis malproksimiĝi de mia propra mondo. Anstataŭ preni vian manon, sidi apud vi kaj pasigi momenton de soleco kun vi ĉe taso da amara kafo, mi turnis mian dorson al vi kaj serĉis pacon aliloke. Kaj kia vana serĉo, ĉar ne ekzistas pli vana fuĝo ol eskapi de si mem.

Se mi parolas honeste, kelkaj el tiuj, kiuj iam estis karaj al mi, ne plu havas tiun iaman proksimecon por mi. Ne pro rankoro, nek pro malbonkoreco; eble simple ĉar niaj doloroj ne plu estas dividitaj. Ĉu ne estas vere, ke multaj amikecoj estas konstruitaj sur la ŝultroj de komunaj suferoj? Ĉi tiujn tagojn mi konsciis, ke mia malĝojo ne plu estas unu kun ilia malĝojo, kaj mi konfesas, ke mi estas malĝojigita de ĉi tiu distanco; malĝojigita pro amikecoj, kiuj iam estis valora parto de mia vivo, sed neniu estas tiel valora kiel mia "mi". Neniu kaj neniu persono...

Mi pretas transiri iun ajn razilrandon por konservi vian dignon. Mia amato, ĉu vi konscias pri tio, kion mi portas sur miaj ŝultroj ĉi tiujn tagojn? Mi respondas pro ĉiuj vundoj, kiuj estis intence aŭ neintence kaŭzitaj al vi. Malrapide, mi lernas akcepti mian respondecon al vi kaj paŝon post paŝo, malrapide sed certe, provas por via saniĝo, kaj mi scias, ke vi vidas ĉi tion. Mi scias, ke vi komprenas.

Tio, kion mi supre menciis pri la "razilrando", estas fakte tre malgranda metaforo por la sufero, kiun mi spertas sur ĉi tiu vojo. Ĉar kun ĉiu paŝo kiun mi faras, mi devas transiri katenojn kiujn ili konstruis por vi dum jaroj; katenoj, kiuj volis teni vin en angulo, silentigi vin kaj malrapide transdoni vin al forgeso. Sed mi ne plu volas, ke vi restu en tiu malliberejo. Tial, unu post la alia, mi rompas la ĉenerojn de ĉi tiu kateno, kaj mi bone scias, ke libereco havas prezon.

Por eliri el jaroj de mallibereco, oni devas suferi, porti vundojn kaj foje tordi sin pro doloro duonvoje. Diri ĝin ŝajnas simpla, sed vivi ĝin ne estas. Malgraŭ ĉio ĉi, ĝi valoras ĝin. Ĉar ĉe la fino de ĉi tiu vojo, vi staras, kaj kio estas pli valora ol reveni al sia propra memo?

Mia koro, por konservi vian dignon, mi rekonsideris ĉiujn rilatojn kaj ligojn en mia vivo. Mi ne plu volas, ke iu ajn rilato, ajna alligiteco aŭ ajna ĉeesto malaltigu vin de via justa loko. Ĉi-foje mi volas elekti vin, ne por unu tago, ne por unu sezono, sed por ĉiuj tagoj, kiujn ni havas antaŭ ni. Kaj se iun tagon mi denove forgesos, ke vi estas la unua prioritato de mia vivo, mi esperas, ke via kvieta voĉo haltigos min; tiu sama voĉo kiu ĉiam flustras en la profundoj de mia animo:

Revenu...

Mi estas ĉi tie, atendante vin!