مردار عدالت گونه مردان
زاغهای ذوق وار ذهن زود آزار
مشکهای مشتوار مادران مهر
تیغهای ترکه شکل تارکان تشنه تردید
کاشفان کور کار از کف فرورده
موبدان منطق مردان مشاطه
عارفان، عرفانشان در علف پیچیده و معروف
سازهای سوزناک سر به سازش باز ننشسته
کولیان بیکمر، کودن، کهن کاران کهتر کرده همبستر
دادهای دودآورده ز هر درگه
آتش احساس یک آدم به آدم
نفرت ننگ نگین آدمی نامیده با نزهت
خوب رویان خدا نادیده خائن
این همان شعر شعور کاشف مرگ است با شهرت.
۱۳۹۰ خورشیدی - تهران
این مقاله را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.
هنوز نظری ثبت نشده است.
نویسنده: جلیل شبگیر پولادیان این کنکاش را میخواهم با یادآوری این بیت درخشان ابوالمعانی بیدل که تعبیری زیبایی در باره شعر است آغاز کنم: بیدل سخنم کارگه حشر معانی است چون غلغله صور …
نویسنده: احمد حسینی (سردبیر) دوستان، در آستانهی تحوّلی بزرگ قرار گرفتهایم. سرمای سخت زمستان کمکم قدرتش را از دست میدهد. زمستان سرد و سمج را وزش باد بهاری به مصاف آمده است. بهار در راه است …
نوشته: حمید آریارمن خونم به جوش آمده، رگهای گردنم باد کرده، روح و روانم سرگردان شده است، بیشتر از آن ملای مسلمان هندی که تا ناف یک زن را دیده بود، جیغ میزد جهنمی جهنمی جهنمی. من عصبانیام،…
شاعر: دکتر پرویز آرزو پایانِ زمین... چون سیب کِرمخورده، زمین روزی از شاخِ کهکشان به زمین افتد از سیب چرخخوردۀ سرگردان کِرم است کَز یسار و یمین افتد هم کرمهای کوچک خشکاندام هم آن جن…
برای ارسال نظر وارد شوید