فراموشی

بازنویسی در تاریخ: چهارم آبان سال ۲۵۸۵ باستانی برابر با بیست‌وششم ماه اکتبر سال ۲۰۲۶ میلادی

هر روز سپیده دم  از خواب بر می‌خیزم.این عادت شغلی من است چون آموزگار دبستان همین محله هستم  صبح‌ها زود بیدار می‌شوم وپرده ی پنجره ی اتاقم را کنار می زنم و شکرگزاری را پشت پنجره‌ ی اتاقم  انجام می‌دهم. هیچ چیز جدیدی رو نمی بینم جز تهران همان شهر دودآلود و همیشگی که خط تولید غم را در خودش راه انداخته! گهگاهی با صدای انفجار  به ما نهیب می‌‌زند من عجب به این تکراری دیدن‌‌های پشت پنجره عادت دارم! صدای غارغار کلاغ برایم خوشایند نیست چقدر امسال فصل بهار زشت بود! پرده‌ی اتاق را می‌کشم. صدایی جزء تک تک ساعت درخانه شنیده نمیشه .

 از آشپزخانه به سمت تخت مادرم  می‌روم باشوخی به زبان کردی میگویم: «مامان وخی نمازت داره قضا میشه.» مادرم زنی کرمانشاهی و زرنگ بود او از زمان ازدواج با پدرم (۲۰سالگی) در تهران زندگی می کرد از تختش بلند شد و به سمت سرویس بهداشتی رفت او همینطور که داشت وضو می‌گرفت، گفت:« پریسا جان! تو الان باید ازدواج می‌کردی و به شوهر و بچه‌ت می‌رسیدی فکر سرنوشت و تنها موندن تو رو نمی‌تونم فراموش کنم از نه سالگی که بابات مرد تنهایی بزرگت کردم ‌دانشگاه فرهنگیان فرستادمت منتظرم خوشبختی تو رو ببینم وقتی خواستی دل به مهر مردی بسپاری این مرض لعنتی گریبان من رو گرفت و پرستار من شدی، مگه آقا مجتبی چه ایرادی داشت که قبول نکردی ؟! شاید من مدت زیادی ازعمرم نمونده باشه.» سعی می‌کردم بغضم را نبینه به سرعت صبحانه رو آماده کردم دو فنجان چای آوردم خواستم درفنجان دوم‌چایی بریزم یادم آمدم مادرم مرده است! فنجانی چای و مختصری صبحانه خوردم و برای رفتن به مدرسه لباس فرم پوشیدم و به مادرم که داشت نماز می‌خواند، گفتم:«بعد از صبحانه قرص‌هات رو به موقع و صحیح بخور…»من اینطوری هر روز، بعد از مرگش با مادرم زندگی می‌کردم.

 از مدرسه بر می‌گردم برای استراحت به‌سمت تختم رفتم  روی تختم دراز کشیدم. خاطرات سال قبل که مادرم زنده بود را مرور می‌کنم یک روز از آخرین ماه زندگی با مادرم یادم میاد و در ذهنم مرور میشه؛

میز صبحانه می‌چیدم«مامان جان! اینها چیه سر صبح می‌گی دیر نمیشه من فقط سی و سه سالم هست.»

مادرم وسط اقامه ی نمازصبح، می‌گفت:« من مریضم و می‌ترسم تو پاسوز من شی.»

داشتم مقنعه را روی سرم تنظیم می‌کردم مادرم با وجود بیماری، باهوش بود با تسبیح در دستش که ذکر می‌گفت: « تو جوانی پریسا چرا ازحالا یادت میره! دیشب تلوزیون ساعت یازده شب اعلام کرد- به دلیل آلودگی هوا مدارس فردا تعطیله- »

من همان‌جا یادم اومد خشکم زد« آره با اینکه معاون مدرسه خانم حیدری به من پیام داد باز هم یادم نمونده.»

به اتاقم برگشتم لباس‌هایم رو عوض کردم به مادرم گفتم:«مامان امروز هم برات مرغ می‌پزم.»

«نه دیگه از مرغ حالم به هم می‌خوره نخود و لوبیا خیس خورده و پخته تو فریزر دارم درش میارم و یه آش خوشمزه من برات می‌پزم.»

«مامان! کم حبوبات باشه لیست مواد غذایی که مجاز به مصرفش هستی و رو در یخچال چسپوندم لطفاً رعایت کن و توی آش گوشت نریز باید رژیم غذاییت رعایت شه.»

منتظر جواب مادرم شدم، باز فراموش کردم که او مرده، گوشم را تیز کردم چیزی جزء صدای ویییز یخچال، نیامد یخچالی که هنوز بعد از گذشت بیش از یک سال از مرگ مادرم لیست مواد غذایی مجاز مصرف او روی آن مانده است و من هنوز وقتی به پارک محله می‌روم هر خانم چادری با جنس کرپ، با اندام ریزنقش می‌بینم به سمتش می‌روم و خیره نگاهش می‌کنم، نمی‌دانم چرا مغزم یادش می‌رود که او رفته شاید هم نمی‌تواند، بپذیرد

زهرا مادرم سرطان داشت  پزشکان، کلیه‌ی چپ او را دو سال قبل از مرگش در عمل جراحی سختی، برداشته بودند و طبق دستور چند دوره  شیمی‌درمانی و رادیوتراپی سنگین انجام داده بود، خط منحنی طویلی در سمت چپ شکم داشت که تا انتهای پهلویش کشیده شده بود و آن خط بخیه، زخم قلب من بود که روی بدن مادرم معلوم بود وقتی سرانگشتان مادرم را می‌گرفتم به زندگی وصل می‌شدم وقتی چشمهای سبز و زیبایش می‌خندید زندگی من روشن می‌شد وقتی از او می‌خواستم تا از پدرم که راننده کامیون بود و سال‌های پیش او را دریک  تصادف به دره پرت شد و او را از دست دادیم، حرف بزند با آن رنگ پریده و بدن رنجور، درچشمهایش عشق را به خوبی می‌دیدم.آو بعد از ازدواج با پدرم، با هم زندگی خوبی داشتند اما فوت ناگوار پدرم باعث شد که ما همیشه از صدای زنگ در خانه بترسیم ازکل دنیا و اخباری که می آمد خسته بودیم ما تلخی آن روز را هیچ‌وقت فراموش نکردیم و از زندگی بدون او ترسیدیم من زیر سایه‌ی پر مهر و محبت مادرم و کمک‌های پدربزرگم بزرگ شدم .

من آموزگار سدم  و پرستار ویژه‌ی مادرم ، نخواستم ازدواج کنم تصمیم گرفتم انرژی خود رو برای بهبود مادرم و شغل بیرونم صرف کنم دو سال تا می‌توانستم از مادرم مراقبت کردم.

  یه ظهر جمعه همراه مادرم روی مبل فرسوده‌ی خونه لم داده بودیم. احساس کردم دست‌ها و صورت او خیلی ورم کرده و درتنفس دچار مشکل هست و درد زیادی را تحمل می‌کند. سریع به اورژانس زنگ زدم به کمک آن‌ها او را به بیمارستان منتقل کردیم از پشت شیشه او را دیدم که نفس‌هایش در سکوت  اتاق آی سی یو  بیمارستان از میان لوله های اکسیژن عبور می‌کرد. او دیگر توانایی تکلم نداشت پدر بزرگم که هشتاد سال داشت و در نبود پدرم همیشه در تنهایی و گرفتاریهای زندگی ما را یاری کرده بود به همراه داییم به سرعت از کرمانشاه عازم تهران شده بودند من خواستم این خبر را به مادرم بدم از پرستار و پزشک کشیک به سختی اجازه گرفتم تا مادرم را از نزدیک ببینم کاور مخصوص عیادت را پوشیدم و به نزدیک مادرم رفتم، دستانش را گرفتم، لمس دستانش کمی من بی‌قرار را آرام کرد از تمام مادرم همین بدن بیمار و رنجور مانده بود چشمانش باز بود به چشمان سبز و زیبایش خیره ماندم اشکی از گوشه‌ی چشمش به روی صورتش غلتید  خدایا! چرا من هیچ‌گاه صدای خنده از ته دل مادرم  یادم نمیاد؟! دهانم را باز کردم که خبر در راه بودن پدرش را به او بگویم که مانیتورینگ از حالت ثابت خارج شد و پرستاران من را از آی سی یو بیرون کردند تا من از آن اتاق خارج شوم مادرم زندگیش تمام شده بود خلاص شد او هرگز  پیر نشد و فقط پنجاه و هفت سال داشت.

عشقی که  مادرم در دل من گذاشت هنوز از بین نرفته شاید همین عشق دلیلی هست که من هر روز فراموش کنم مادرم مرده است من هر روز این کلمات را با خود تکرار می‌کنم حتی وقتی تو مدرسه برای بچه‌ها دیکته می‌گویم (مادرم مرده است.) را در لابه‌لای دیکته با خود زمزمه می‌کنم اما زنگ تفریح که شد به مادرم زنگ می‌زنم و هر روز گوشی او خاموش است، نمی‌دانم چرا یادم نمی‌ماند که او رفته شاید این آخرین همراهی مغز با فردی باشد که عزاداراست، او یادش نمی‌یاد که عزیزش زیر خاک رفته، عشق فقط از خاطرات گذشته به رویای حضور تبدیل می‌شود با اینکه در بیداری فراموش می‌کنم مادرم مرده اما وقتی مادرم را خواب می‌بینم یادم میاد که او مرده اما به او نمی‌توانم بگم که تو که مردی… تا مبادا در خواب دل مادرم را بشکنم. او در خوابم  بیمار نیست موهایش پرپشت و زیبا شده، چشمهایش می‌خندد، پهلویش بخیه ندارد و هر چه بخواهد می‌خورد رژیم پروتئین وکراتینکلیه ندارد.

بالاخره بر صدای سرم و مرور خاطرات گذشته غلبه می‌کنم به سمت آشپزخانه می‌روم و صبحانه‌ی مختصری می‌خورم به صدای تک تک ساعت گوش می‌دهم که زنگ بلند تلفن همراه من رو از جا بلند می‌کند جواب می‌دهم خانم حیدری معاون مدرسه بود که صمیمت و دوستی چند ساله بین ما ایجاد شده او به من می‌گوید: « برای عصرانه به منزل آن‌ها بروم چون مدارس به خاطر جنگ مدت زیادی تعطیل بوده فرصت مناسبی هست تا همدیگر رو ببینیم و از تنهایی در بیام.» در مورد زندگی او این را می‌دانستم که با مادر بیمار و سالخورده‌ش زندگی می‌کند همه‌ی دیدارهام با خانم حیدری یا در مدرسه یا بیرون مدرسه تو اردوهای خارج مدرسه‌ای یا پارک کنار مدرسه بوده با اینکه تردید داشتم بعد از کلی تعارف، دعوتش را پذیرفتم چون واقعا به یه هم‌صحبت که درکم کنه احتیاج داشتم.

عصر حاضر شدم  یه جعبه‌ی شیرینی خریدم و برای اولین بار عازم خانه‌ی آن‌ها شدم  در همان منطقه‌ی ما زندگی می‌کردند وقتی از تاکسی پیاده شدم پلاک یک دقیقاً جلو چشمهام بود به طرف در قدیمی خانه حرکت کردم و زنگ زدم در باز شد وارد یه حیاط کوچک شدم خانه‌ نقلی و قدیمی اما زیبا بود خانم حیدری با روی گشاده به استقبال من آمده بود بعد از دیده بوسی و تعارفات مرسوم اولین چیزی که توجه‌ من را جلب کرد مادرش بود که روی کاناپه لم داده بود شیرینی را روی میز گذاشتم و به سمت مادرش رفتم دستم را به سمتش دراز کردم و سلام کردم اخم‌هاش رفت تو هم و با بد خلقی زیر لب کلماتی گفت که زیاد برایم مفهوم نبود خانم حیدری گفت:«مادرم آلزایمر داره ناراحت نشی او کلمات رافراموش کرده و من رو هم نمی‌شناسه.»

«آخی! انشالله خدا کمکتون کنه گفته بودی مامانت مریضه اما نمی‌دونستم وضعیتش اینطوره...»

«صبح ها که من مدرسه هستم دو تا خواهرهام که ازدواج کردند به نوبت اینجا هستند و ازش مراقبت می‌کنند یه برادر هم دارم که واقعاً فراموش کرده یه مادر مریض داره...»

«وای چه بی‌رحم! چطور دلشون میاد؟ »

خانم حیدری سرش رو به علامت تاًیید تکان داد« برم چایی دم کنم که با این شیرینی‌های خوشمزه‌ای که آوردی می‌چسپه.» او به سمت آشپزخانه رفت به مادرش نگاه انداختم پیرزن و به ظرف گیلاس نوبرانه خیره شده بود دهانش آب افتاده بود متوجه بودم که می‌خواست به دخترش چیزی بگه اماکلمات را گم کرده بود  فهمیدم که دلش گیلاس می‌خواست  از ظرف تعدادی گیلاس برداشتم در بشقاب گذاشتم هسته‌ی گیلاس‌ها را درآوردم و به سمتش رفتم بشقاب را به دستش دادم او به گیلاس‌ها نگاه می‌کرد اما به یاد نمی‌آورد که باید چه کند؟ یکی از گیلاس ‌ها را در دهانش گذاشتم لبخند ملیحی به چهره‌ی چروکیده‌ی او نشست موهای همچون پنبه‌ش، به هم ریخته روی پیشانیش ریخته بود بوی ادرارتندی ازش به مشامم ‌رسید خود را عقب کشیدم و به سر جایم برگشتم جرقه‌ای در ذهنم روشن شد اگر مادرم سرطان نمی‌گرفت و زود نمی‌رفت به جای پنجاه وهفت سالگی، هشتاد ساله می‌شد پیر می‌شد و آلزایمر می‌گرفت  و من را به یاد نمی‌آورد چی؟ اگر دلش گیلاس می‌خواست و نمی‌توانست به من بگه چی؟ اگر چنین سرنوشتی مادرم داشت من در زندگیش سوگوار او بودم از خیلی قبلتر از اینکه بمیره …در همین افکار بودم که خانم حیدری به من گفت«پریساجان!  اگه اشکالی نداره با عرض پو.زش پوشک مادرم رو عوض کنم.»

«خواهش می‌کنم راحت باشید.»

 از جابلند شدم و به اتاق رفتم صدای فحاشی و سر و صدای ولم کنید مادر او بلند بود که صدای انفجار آمد خانم حیدری «کارم تموم شد بیا تو هال امن تر هست فکر کنم کلانتری اینجا رو زدند صدا نزدیک بود.»

من با دیدن اوضاع مادر خانم حیدری و بعد صدای انفجار تلنگر بزرگی خوردم و ترس به دلم افتاد  از اتاق بیرون آمدم و گفتم: «به حتم،..چون  این محله دیگه چیزی برای زدن نداره خوب شد مامانم نیست این چیزها رو ببینه…»

با خانم حیدری خداحافظی کردم و به سمت خانه راهی شدم حالا دیگر او را به صورت دیگری دوست دارم چون می دانم او سالها است که سوگوار مادری هست که نفس می‌کشد و زنده است.

وقتی به خانه رسیدم انگار به یک ثبات و آرامشی رسیده بودم. لیست رژیم غذایی مجاز مادرم را از در یخچال کندم و دور انداختم، داشتم استراحت می‌کردم به گوشیم نگاه کردم و پیام آقا مجتبی که مدتها بودسین نخورده بود را بالبخند باز کردم و خواندم.