به پیشگاهِ فضل و هنر: درنگی بر یک سهوِ قلم
در عالمِ واژه و نوشتن، که هر نقطه سنگی است بر بنایِ حقیقت، پاسداشتِ نام‌ها و نشان‌ها، کمترین وظیفه‌ی رهروانِ طریقِ قلم است. مجله‌ی «هم‌داستان» که همواره کوشیده است تا آیینه‌دارِ چهره‌ی تابناکِ فرهیختگان باشد، اینک با قلبی مالامال از تأسف، سرِ تعظیم به نشانه‌ی عذرخواهی فرود می‌آورد.

در شماره‌ی اخیر، دستِ تقدیر و لغزشِ ناخواسته‌ی خامه، بر صحیفه‌ی مجله چنان رقم خورد که جنابِ آقای رضایی گرانمایه را با عنوانِ «مهندس» خطاب کردیم. اگرچه واژه‌ی مهندس، نشانی از هندسه‌ی دانایی است، اما برای شخصیتی چون ایشان که فراتر از القاب و عناوین، به زیورِ فضل و دانش آراسته‌اند، به‌کاربردنِ عنوانی نادقیق، جفایی بود بر ساحتِ واقعیت.

ما بر این باوریم که بزرگیِ کسانی مانند ایشان، در بندِ پیشوندها و پسوندها نیست؛ اما دقت در ثبتِ هویتِ بزرگان، آیینِ ادب است. از این رو، بابت این «اشتباه در قلم» و «خطا در خطاب»، از پیشگاهِ بلندِ جناب آقای رضایی عزیزمان و خوانندگانِ نکته‌سنجِ هم‌داستان، صمیمانه پوزش می‌طلبیم.

امید است که کرامتِ طبعِ ایشان، این غبارِ قصور را از آیینه‌ی خاطر بزداید و ما را در ادامه‌ی این راهِ دشوار، با نگاهِ مِهرآمیزِ خود همراهی نماید.

«ادب، تاجِ سرِ خرد است و پوزش، جُبه‌ی اهلِ کمال.»

از طرف مجله‌ی هم‌داستان