نویسنده: احمد حسینی (سردبیر)

دوستان، در آستانه‌ی تحوّلی بزرگ قرار گرفته‌ایم. سرمای سخت زمستان کم‌کم قدرتش را از دست می‌دهد. زمستان سرد و سمج را وزش باد بهاری به مصاف آمده است. بهار در راه است و لبخندِ رویش و امید در حال شکوفایی است.
لاله‌های رنگارنگ در دشت امید سر برون آورده و علیرغم نونهالی و جوانی در برابر سوز سرد بهاری پایداری و مقاومت می‌کنند. بهار فرخنده فصل زایش است و این تولّد را درد شگرفی در کمین نشسته است.
درد زایش و بالندگی. درد دگردیسی و نو اندیشی. درد بدرود با پندار کهن و سلام به نوآفرینی و آینده‌ای درخشان و برتر.

هم‌داستان در این بهار بی‌همتا، نوروز را به ملّت ایران و جهان شادباش می‌گوید و سال ۱۴۰۵ خورشیدی و ۲۵۸۶ باستانی را به عنوان مبداء تاریخ نوین ایران رقم می‌زند.

دوستان عزیز، خوانندگان محترم؛

همانطور که ملاحظه می‌فرمایید فرم چاپی مجلّه در حال حاضر متوقّف شده است. دلیل این توقف شرایط ملتهبِ سیاسی در ایران-جهان و تأثیر آن بر دیاسپورای ایرانی است. و نیز با فاصله‌ای زیادتر  برخی ملاحظات دیگر که در این تصمیم‌گیری دخیل بوده و از اهمیّت کمتری برخوردارند.

هم اکنون عمده‌ی توجّه مردم ایران روی جنگ متمرکز شده است. دیگر کسی حوصله‌ی مطالعه‌ی عمیق و هدفمند را ندارد. تیترهای کوتاه و جذّاب سیاسی و گزارشات مختصر تحلیلی جای خود را با مقالات سنگین و تأمل برانگیز عوض کرده‌اند.
ما هم از این گردونه جدا نیستیم و سعی کرده‌ایم خود را با شرایط هماهنگ کنیم. از اینرو مطالبی که بدستمان می‌رسد با شتابی کمتر تنها در سایت مجلّه به‌صورت مجازی بارگذاری کرده و در اختیار خوانندگان محترم قرار می‌دهیم. در ضمن پخش شنیداری (پادکست) مقالات در دست تهیه است و در آینده فیلم‌های کوتاه و مستند به مجموعه‌ی خدمات ما افزوده خواهد شد.

در اینجا لازم می‌دانم از تمام نویسندگان و حامیان مجلّه، هم از طرف خودم و هم از طرف همکاران گرامی‌ام صمیمانه سپاسگزاری و تشکر کنم.

برای همگی شما و تمام کسانیکه نوروز را در ایران و سراسر جهان جشن می‌گیرند، سالی پر شور و شعف و آینده‌ای درخشان و امیدبخش آرزو می‌کنم.

زمستان ۲۰۲۶ میلادی - هامبورگ